Archiwa tagu: prawda

Porwana, część 24

Cześć,
jestem :P
Nie miałam pomysłu jak dalej „pchnąć” to opowiadanie, na szczęście wczoraj doznałam olśnienia, stąd też nowy wpis ;)

PORWANA, część 24

Jude i Jake znaleźli się w bibliotece, czarodziejka powędrowała spojrzeniem pomiędzy regałami wypełnionymi po brzegi najróżniejszymi książkami. Wciąż powoli docierało do niej wszystko to, co wydarzyło się kilkadziesiąt minut wcześniej. Nie potrafiła zrozumieć jak mogli nie wziąć pod uwagę faktu, że Robert jest odporny na magię. Przecież nie było to dla nich żadną tajemnicą. Tak bardzo skupili się na samej podróży w czasie, że wyparli ze świadomości całą resztę. Gdyby wpadli na to szybciej, pewnie już dawno byliby w domu. W czasach, do których należą. Na samą tą myśl dziewczyna czuła jak ogarnia ją złość, a w głowie pojawia się myśl: „Jak mogłam być taka głupia!”.

-Potrzebujemy książki z urokami -blondyn stanął pośrodku pomieszczenia.

-Dlaczego urok? Czy to nie rodzaj zaklęcia? -pytanie to zaprzątało głowę Jude odkąd Roger zasugerował, że to w taki sposób zostali przeniesieni w przeszłość.

-Uroki rzucano na długo przed pojawieniem się pierwszych czarodziei. Przy odpowiednio odprawionym rytualne potrafią być niezwykle potężne. Nigdy jednak nie przypuszczałbym, że umożliwiają podróże w czasie -wyjaśnił cierpiący chłopiec, zaraz potem głową wskazał na regały z książkami dając znać brunetce, aby odnalazła właściwą.

Jude wzięła głęboki oddech, a następnie wypowiedziała zaklęcie skupiając się w myślach na niebieskiej skórzanej okładce księgi zawierającej konkretny rodzaj informacji. Zdziwiona rozejrzała się po pomieszczeniu, gdy z regałów nie spadła ani jedna książka. Zamknęła oczy, a następnie raz jeszcze w głowie zobrazowała sobie przedmiot.

-Coś jest nie tak -odparła zmartwionym głosem, gdy i tym razem nic się nie stało.

-Wypowiedziałaś na pewno dobre zaklęcie?

-Tak! -odparła z wyrzutem, przecież nie robiła tego po raz pierwszy.

-Spokojnie. Spróbuj jeszcze raz -chłopak starał się mówiąc z opanowaniem -Wyrzuć z głowy wszystko, skup się tylko na książce z urokami.

-Niebieskiej książce z urokami -Jude nerwowo potarła o siebie dłońmi.

-Nie wydaje mi się, aby ta której szukamy była niebieska…

-Przecież w moim śnie widziałam niebieską książkę -słowa wypłynęły z ust czarodziejki niczym pociski z broni, bez ostrzeżenia, a także z towarzyszącym strzałowi hukiem, w tym przypadku był nim podniesiony głos dziewczyny.

-W swoim śnie widziałaś Jack’a wyszeptującego jakieś zaklęcie z niebieskiej książki. Jednak nasza podróż do roku 1938 roku to raczej nie jego robota.

-Słucham? -dziewczyna pokiwała z niedowierzaniem głową na boki.

-Już wcześniej mówiłem Rogerowi, że działania Jack’a wydają się nie mieć sensu.

-Może po prostu go nie widzimy… -brunetka od samego początku miała tę odpowiedź za jedyną pewną rzecz w całym tym morzu niepewności dotyczącym ich podróży w czasie.

-Nie widzimy, bo to nie Jack -zaoponował stanowczo Jake.

-W takim razie kto?

-Klaus -czarodziejka spojrzała na blondyna jak na wariata.

Ta odpowiedź była dla dziewczyny kompletnie nie do przyjęcia. Nie rozumiała dlaczego młody McGhart podejrzewał o knucie przeciwko nim jedyną osobę, która w czasach, z których przybywają, była dla nich uprzejma i pomocna.

-To nie może być prawda -założyła za ucho luźno opadający jej na twarz kosmyk włosów -Zapewnił nam dach nad głową. Niczego nie ukrywał, o wszystkim mówił otwarcie.

-Swoim zachowaniem wzbudził w nas zaufanie…

-Mówiłeś, że można mu ufać! -brunetka wskazujący palcem prawej ręki zatrzymała na jego klatce piersiowej, posłała swojemu towarzyszowi także pełne gniewu spojrzenie.

-Ufałem mu -jego niebieskie oczy skierowane były na ogarniętą wściekłością twarz Jude, jej usta przypominały cienką czerwoną kreskę -Chciałem mu ufać -dodał, gdy czarodziejka wzięła dłoń z jego torsu -Jack jest fascynatem i ekspertem od czarnej magii. Nie bawiłby się w rzucanie uroków -dodał po dłuższej chwili milczenia.

Blondyn zdawał sobie sprawę, że po raz kolejny zawiódł dziewczynę. Pozwolił, aby zawierzyła ona Klausowi. Sam także zdał się na mężczyznę. Miał nadzieję, że czarodziej jest inny niż jego ojciec, w końcu wielokrotnie powtarzał mu, że jest inny niż Jack. Postawą sprawiał wrażenie ciepłej osoby. Wykazał zrozumienie, gdy chłopak opowiadał mu o Jude i swoim problemie. Nie ignorował go w przeciwieństwie do ojca.

-Może rzucił urok, bo wiedział, że magia nie zadziała na Roberta -wtrąciła czarodziejka, zakładając ręce na piersi.

-Jack nie wie o tym, że Robert jest odporny na magię. Uważa, że wszyscy zostali zabici -brwi blondyna powędrowały ku górze -Tylko my -spojrzał wymownie na swoją towarzyszkę -I Klaus o tym wiedzieliśmy.

-Nie przekonuje mnie to… -zaprotestowała brunetka, wciąż nie mogąc uwierzyć, że to życzliwy wobec nich czarodziej za tym wszystkim stoi.

-Wielokrotnie zastanawialiśmy się dlaczego 1938 i nigdy nie potrafiliśmy odpowiedzieć na to pytanie -syn czarnoksiężnika ani na chwile nie oderwał wzroku od Jude -Dla mojego ojca ta data nie ma żadnego znaczenia. Jednak jeżeli weźmiemy pod uwagę Klausa, zapalonego historyka, pasjonata okresu międzywojennego i II Wojny Światowej….

-Jake? -dziewczyna dostrzegła smutek, który pojawił się na twarzy zagubionego chłopca -Wszystko w porządku?.

-Tak -wypowiedział te słowa z pewnego rodzaju żalem w głosie.

-Cokolwiek chodzi ci po głowie, mi możesz powiedzieć -dziewczyna podeszła do niego, wymusiła na nim spojrzenie.

-Przez chwilę po prostu… -szukał odpowiednich słów -Pomyślałem o Liv i Rogerze, o tym, że za rok dopadnie ich wojna… -przerażała go myśl, że przyszłość, która nadejdzie dla jego pradziadków maluje się w kolorach czerwieni, z muzyką, której powtarzającym się w kółko refrenem będzie świst kul przecinających niebo, a także wybuchów.

-Przykro mi -położyła mu dłoń na ramieniu -Polubiłam ich, trudno będzie się z nimi rozstać. Jestem pewna, że sobie poradzą. Mówimy przecież o Liv -uśmiechnęła się do blondyna.

-Skup się na książce z urokami, jakiejkolwiek, byle z urokami -odparł spoglądając po regałach znajdujących się w bibliotece.

Dziewczyna przytaknęła, a następnie wykonała jego polecenie. W myślach powtarzając jak mantrę „księga z urokami”, „księga z urokami”, jednocześnie szepcząc dobrze jej znane zaklęcie. Nie minęła chwila, a z regałów spadło kilkadziesiąt książek. Jude podeszła do tej, która upadła na podłogę najbliżej, podniosła ją, a zaraz potem skierowała się w kierunku drugiej, którą też wzięła do ręki. Obje położyła na stoliku w końcu pomieszczenia, a następnie wzięła się za zbieranie pozostałych z podłogi. W jej ślad poszedł Jake.

-17 -odparła czarodziejka spoglądając na stosik z książek.

-Jak wam idzie? -w pomieszczeniu pojawił się Roger, a także koszykarz przemierzający kolejne metry w starannie owiniętej bandażem nodze, mając podparcie w czarodzieju.

-Jak się czujesz? -dziewczyna przyjrzała się brunetowi.

-Żyję -odparł uśmiechając się do niej, tymczasem pradziadek Jake’a odsunął krzesło przy stoliku, aby Robert mógł na nim usiąść.

Roger podszedł do stolika. Przyjrzał się stosowi książek ułożonemu przez czarodziejkę i swojego prawnuka. Wziął pierwszą do ręki.

-Uroki miłosne. Nie -odrzucił ją na bok, zaraz potem sięgając po drugą -Uroki i klątwy. Może -podał księgę Jake’owi -Jak rzucać poprawnie uroki. Nie -oprawiony w czarną skórę tom wylądował na ziemi obok wcześniej wyeliminowanego -Uroki dla zaawansowanych. Może -ponownie podał książkę prawnukowi, a on przekazał ją Jude.

Po segregacji dokonanej przez pradziadka blondyna pozostało jedynie pięć ksiąg, a w jednej z nich odpowiedź na dręczące ich od dawna pytanie: „Jak wrócić do domu?”. Ich było także pięcioro, w związku z tym, każdy otrzymał swoją własną lekturę do poduszki.

-A to zaklęcie ze 123 strony z niebieskiej książki? -zapytał zaintrygowany Robert.

-Musi poczekać -wyjaśniła Jude wzruszając ramionami -Jeden problem naraz -dodała wysilając się na uśmiech.

***

Noc była cicha, granatowe niebo rozjaśniało miliony gwiazd. Jude siedziała na okiennym parapecie okryta ciepłym polarowym wyczarowanym przez siebie kocem spoglądając na spokój panujący w okolicy. Niespodziewanie jej myśli popłynęły w kierunku wszechobecnej, a także niezwykle energicznej Olivii. Przez chwilę pomyślała o tym, co powiedział Jake. O swoich obawach względem pradziadków. O tym wszystkim, co znała jedynie z dokumentalnych filmów z okresu wojny. O kurzu wzbijającym się w powietrze przy każdym wybuchu, o samolotach krążących po niebie niczym sępy wyszukujące padliny. Nie potrafiła sobie nawet wyobrazić strachu, a także cierpienia, które towarzyszyło widzianym przez nią kadrom filmowym.

Westchnęła. Była ciekawa jakie myśli zaprzątają głowę Jake’a, a także Roberta. Czy może chłopcy śpią już w najlepsze. Spojrzała w stronę książki z urokami, która leżała tuż obok niej na parapecie. Do tej pory dziewczynie udało się przejrzeć 3/4 jej zawartości. Odłożyła ją na bok, ponieważ zdała sobie sprawę, że bycie tutaj w roku 1938 nie jest takie złe. To właśnie w przeszłości poznała wartościowych ludzi, nowych przyjaciół. Liv, z którą bardzo się zżyła. Zdała sobie sprawę, że tęskni za wesołą blondynka już na samą myśl, że będzie musiała ją opuścić. Rogera, z którym wedle jej obserwacji dobrze dogaduje się Jake. I Roberta, swojego najlepszego przyjaciela. Myśląc o koszykarzu zamknęła oczy i wróciła do momentu, gdy pocałowała go w wielkiej sali, w której podłoga pokryta była lodem. Nie miała wątpliwości, że chłopak jest kimś ważnym w jej życiu, a także, że pragnie, aby już zawsze przy niej był. Ale nie czuła do niego tego, co wciąż tli się w jej sercu w stosunku do Jake’a. Przez chwilę nawet zastanowiła się, czy nie pocałowała wtedy bruneta, aby wzbudzić zazdrość w synku Jack’a. Potrząsnęła głową, szybko odpędzając od siebie wszystkie te nieznośne myśli. Po raz kolejny spojrzała w niebo, w lśniące na granatowym tle gwiazdy.

-Ciekawe czy spoglądasz teraz w te same gwiazdy co ja -pomyślała o niebieskookim blondynie szczelniej otulając się kocem.

Jude po raz kolejny zamknęła powieki. Oparła głowę o ścianę, starając się oczyścić głowę. Od dawna marzyła, aby choć jednej nocy położyć się spać z czystym umysłem. Miała nadzieję, że może to właśnie jest ten dzień. Z błędu wyprowadziło ją ciche pukanie do drzwi. Wypowiedziała krótkie „Proszę”, a chwilę później w pokoju pojawił się Jake.

-Możemy porozmawiać? -zapytał wkładając dłonie do kieszeni spodni.

-Słucham -chłopak wydał się jej spięty, pokusiłaby się nawet o stwierdzenie: zdenerwowany.

-Chciałem… -wziął głęboki oddech, starając się zebrać myśli -Chciałbym… -zaczął jeszcze raz, jak na złość w jego głowie panowała kompletna pustka.

Blondyn nigdy nie przypuszczałby, że powiedzenie prawdy może okazać się takie trudne. Mimo, iż przed przyjściem do pokoju dziewczyny kilkukrotnie układał sobie scenariusze jak może wyglądać ta rozmowa, w tym momencie każdy wydawał się nieodpowiedni.

-Pokaże ci coś -obrócił się w stronę drzwi, złapał za klamkę -Chodź -dodał wyciągając dłoń w stronę czarodziejki, zachęcając ją, aby poszła z nim.

Kolejne korytarze pokonywali w milczeniu. Jude kilka razy chciała przerwać panującą między nimi ciszę. Obawiała się jednak, że swoim gadaniem spłoszy blondyna, który najwyraźniej starał się jej coś powiedzieć. Dlatego też podążała krok w krok za nim, cierpliwie czekając na wyjaśnienia.

Dziewczynę zdziwiło, gdy blondyn zatrzymał się przed pokojem Cadence. Chłopak otworzył drzwi, przepuszczając Jude przodem. Brunetka od razu zwróciła uwagę na namalowaną na ścianie zorzę. Złotą na tle granatowego nieba. Dokładnie taką sama jaką widziała podczas ulewy, gdy Jake wyciągnął ją z domu, a oboje przemokli tak bardzo, że nie było na nich ani jednej suchej nitki. Mimowolnie uśmiechnęła się do wspomnienia.

-Kiedy… -zaczęła wskazując na malunek.

-Skończyłem wczoraj w nocy -jego dłonie ponownie znalazły się w kieszeniach dżinsów.

-Ładne -z jej twarzy nie znikał uśmiech.

-Jude -zaczął niepewnie zagubiony chłopiec -Czy to, co jest między tobą, a Robertem. To na poważnie? -zapytał spoglądając jej w oczy.

-Jesteś zazdrosny? -wypaliła, sama nie wiedziała dlaczego do powiedziała.

-Zastanawiałem się… -w jego głowie pojawiły się dwa głosy.

Jeden podpowiadał mu, że nie ma prawa mówić teraz dziewczynie, że ją kocha. Szczególnie, że postanowiła ułożyć sobie przyszłość z kimś innym. Osobą, która zapewni jej stabilność, a także życie bez strachu o jutro. Drugi natomiast starał się przekrzyczeć ten pierwszy i niczym mantrę powtarzał: WALCZ O NIĄ! WALCZ, IDIOTO! Przecież ją kochasz!

-Powiedziałem ci, że nie możemy być razem. To prawda -wtrącił dość szybko drugie zdanie -Jednak zrozumiałem, że jestem gotowy, aby… -zrobił krok w jej stronę, wyjął ręce z kieszeni, a następnie ujął ramiona brunetki -Aby być egoistą -odparł z zadziornym uśmiechem, który od razu spodobał się Jude -Nie chcę, aby żadna więcej tajemnica stanęła między nami.

Zaraz potem blondyn powiedział czarodziejce wszystko to, co wcześniej wyjawił swojemu pradziadkowi. Prawdziwy powód, dla którego uważał, że nie mogą być razem. Powód, dla którego wciąż odpychał ją od siebie. Opowiedział o Jack’u, o jego chorym planie przywrócenia Cadence do życia przy pomocy „krwi dziedzica od potomków dwóch pierwszych czarodziejów”.

-Dlaczego mówisz mi o tym dopiero teraz? -chłopak wzruszył ramionami, nie potrafił znaleźć żadnej sensownej odpowiedzi na pytanie Jude.

Czarodziejka natomiast spojrzała w jego niebieskie oczy i po raz pierwszy poczuła, że całkowicie się przed nią otworzył. Nigdy wcześniej nie przypuszczała, że blondyn może być wobec niej tak szczery.

-Dziękuję, że powiedziałeś mi prawdę.

Brunetka nieśmiało się uśmiechnęła. Jake podszedł do niej. Zatrzymał się tak blisko, że ich twarze dzieliły zaledwie milimetry.

-Nie jesteś mi obojętna -odparł, gdy ich czoła zetknęły się.

Prawy kącik jego ust powędrował ku górze. Czarodziejka poczuła przyspieszone bicie swojego serca, nie widziała nic poza jego niebieskimi oczyma. Poza blondynem w tym momencie nie istniał dla niej świat. A w momencie, gdy ich rozgrzane usta natrafiły na siebie nawzajem, przestało istnieć także pojęcie czasu.

-Jake -brunetka położyła dłonie na jego torsie, zaraz potem zmuszając do wykonania kroku w tył.

-Chodzi o Roberta?

-Nie -odparła dość szybko -Boję się. że za chwilę znów wyskoczysz z tekstem: Nie możemy być razem. Zrobisz mi nadzieję i mnie zostawisz.

Jej wzrok nie potrafił przekroczyć bariery podłogi. Obawiała się, że gdy tylko spojrzy w jego piękne niebieskie oczy zapomni o tym jak bardzo cierpiała, gdy odtrącił ją po raz pierwszy. Nie miała do siebie zaufania. Bała się, że gdy tylko ich spojrzenia ponownie się spotkają, ona mimo wszystko wpadnie w jego ramiona.

-Nie popełnię drugi raz tego samego błędu -objął ją rękoma, przyciągnął do siebie -Przepraszam -wyszeptał składając pocałunek na czubku jej głowy -Nie wiesz nawet jak bardzo tego żałuję.

-Obiecujesz? -zapytała czując jak ciepłe łzy płyną po jej policzkach.

-Jack, Klaus. Nieważne z kim przyjdzie nam się zmierzyć. Wygramy -otarł dłonią słone kropelki z jej twarzy -Kocham cię -dodał składając na jej ustach pocałunek.

Czarodziejka założyła mu dłonie na szyi. Mocno do niego przylgnęła. Tak długo czekała na tę chwilę. W pewnym momencie przestała już wierzyć, że kiedykolwiek będzie to możliwe. Smak jego ust, ich ciepło. Nie mogła się oprzeć. Poczuła jego dłonie na swoich pośladkach. Marzyła, aby każdego dnia o każdej sekundzie mogła spoglądać w jego niebieskie oczy. W tym momencie chciała ponadto czuć jeszcze jego oddech na swojej szyi, dotyk jego dłoni. Jego bliskość.

Pomogła blondynowi zdjąć koszulkę. Zagubiony chłopiec odrzucił ją na bok. Jude po raz kolejny mogła przyjrzeć się wytatuowanemu torsowi Jake’a. Palcem przejechała od jednego tatuażu do drugiego, zatrzymując się na kompasie.

-Nicki… -blondyn przechylił głowę w taki sposób, aby wymusić po raz kolejny spojrzenie na dziewczynie.

-Jest pięknym wspomnieniem -przeczesał palcami jej kasztanowe włosy -Jednak to bez ciebie u boku nie wyobrażam sobie kolejnego dnia -dziewczyna skinieniem głowy dała mu znać, aby kontynuował.

Blondyn przycisnął ją do ściany, całując każdy kawałek jej rozgrzanego ciała począwszy od miejsca za uchem na szyi, zatrzymując się przy obojczyku. Ona natomiast dość sprawnie pozbyła się jego paska od spodni.

-Zorza? -zapytała, gdy i jej dżinsy znalazły się na ziemi, a Jake przycisnął ją mocniej do ściany, tuż po tym jak uwolnił jej piersi z niewoli stanika.

Chłopak spojrzał na nią poprzez przymrożone oczy.

-Farba już wyschła? Szkoda byłoby gdyby się zniszczyła -odparła pochylając się w jego stronę, a następnie delikatnie przygryzając jego dolną wargę.

-W razie czego namaluję dla ciebie kolejną, a nawet dwie -po tych jego słowach Jude pozbyła się ostatniej części swojej garderoby, ponownie zarzuciła blondynowi dłonie na szyje, przyciągając go do siebie, a następnie wyszeptała do ucha: „W takim razie na co czekasz”.

Jake złapał ją za biodra, a następnie powoli w nią wszedł. Z ust dziewczyny wydobył się jęk rozkoszy. Wbiła paznokcie w jego plecy. Blondyn delikatnie zacisnął swoją dłoń na jej lewym nadgarstku, a następnie uniósł go ponad jej głowę. Czarodziejka wolną ręką delikatnie muskając opuszkami jego skórę przemieściła się od połowy pleców w górę wzdłuż jego kręgosłupa, ostatecznie zatapiając palce w jego blond włosach, podczas gdy on pogłębiał kolejne pchnięcia.

PS. Nie jestem dobra w pisaniu tego typu scen. W sumie to jestem beznadziejna. Przywykłam raczej do rozpisywania różnego rodzaju intryg czy zagadek kryminalnych. No, ale w końcu musiało do tego dojść między tą dwójką. Opublikowałam mimo wielu wątpliwości, kilkukrotnie chcąc wykasować wszystko w dół od momentu „Pomogła mu zdjąć koszulkę”. Przepraszam Was za męki, przez które musieliście przebrnąć czytając drugą część :P
Przepraszam także za błędy i literówki, skorzystałam z dość luźnego wieczoru w pracy, a nie mamy tutaj żadnego sensownego edytora tekstu.

Pozdrawiam :*

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 23

PORWANA, część 23

Jude z otwartą na właściwiej stronie gazetą w ręku pokonała w pośpiechu korytarze w pałacu rodziny McGhartów. Wpadła do pokoju Jake’a, bez żadnego pukania, bez „dzień dobry”. Przechodząc od razu do rzeczy.

-Musimy pogadać!

Wyrwany ze snu chłopak gwałtownie poderwał się z łóżka. Przyjął pozycję siedzącą, kładąc bose stopy na podłodze. Jedną z dłoni oparł o materac dla zachowania równowagi, drugą przetarł twarz.

-Co się stało? -zabrzmiał jego zaspany głos, całą swoją świadomość starł się ponad wszystko skupić na czarodziejce.

-To się stało! -podeszła do niego, podała mu gazetę -Ty to narysowałeś…

Blondyn spojrzał najpierw na czasopismo, potem na dziewczynę. Bodźce zewnętrzne wciąż powoli do niego docierały, prawie całą noc spędził kończąc malunek na ścianie przyszłego pokoju Cadence. Położył się do łóżka może dwie godziny przed tym jak czarodziejka wpadła do jego pokoju. Skinieniem głowy zgodził się z brunetką.

-Widziałam taki sam w swoim śnie -jej wzrok skupił się na jego nagim torsie, wtedy też dostrzegła tatuaż po lewej stronie klatki piersiowej identyczny z rysunkiem, który znajdował się w gazecie -Co oznacza? -wskazała na mały kompas, jednocześnie zastanawiając się dlaczego nie widziała go wcześniej. Ostatnio, gdy blondyn był bez koszulki, a gdy przypadkowo na niego wpadła, gdy wychodził z łazienki, przypomniała sobie, że jej uwagę przykuł napis na linii żeber, a nim zdążyła zainteresować się jakimś innym chłopak założył koszulkę.

-Usiądź -westchnął zastanawiając się od czego powinien zacząć -Ten kompas to pewnego rodzaju pamiątka po Nicki -wypowiedział te słowa, gdy czarodziejka zajęła miejsce na łóżku obok niego -Po raz pierwszy narysowałem identyczny kompas na nadgarstku Nicki czarnym wodoodpornym markerem -uśmiechnął się do wspomnień, przypominając sobie radość goszczącą na twarzy jego ukochanej -Miał jej wskazywać drogę mojego serca -rozejrzał się po pokoju, na stosie książek dostrzegł długopis, sięgnął po niego -Pozwolisz? -zapytał łapiąc za lewą rękę dziewczyny, Jude niepewnie przytaknęła.

Odwrócił się w stronę brunetki w taki sposób, że siedzieli naprzeciwko siebie. Następnie na jej nadgarstku narysował kółko, a w nim strzałkę skierowaną w stronę jego serca. Zaraz potem podał długopis Jude.

-Nicki dopisała kierunki -dziewczyna początkowo tylko mu się przyglądała, nie rozumiejąc po co jej to wszystko mówi -Zrób to -ponaglił ją, czarodziejka na górze kółka umieściła literę N, na dole S, po prawej stronie E, a po lewej W.

-Północny-wschód -odparła przyglądając się malunkowi na ręce.

-Malowałem to zawsze, gdy za nią tęskniłem. W książkach lub zeszytach, gdy siedziałem na zajęciach. Na kartonie po płatkach, gdy jadłem w domu śniadanie. Wtedy w bibliotece -blondyn głową wskazał na gazetę -Patrzyłem na ciebie i Roberta -zrobił krótką przerwę spoglądając jej w oczy -Pomyślałem o Nicki -wzruszył ramionami.

-Jak ten rysunek znalazł się w książce Jack’a? Co ważniejsze w jakiej książce? -zapytała zakrywając rękawem białego sweterka malunek Jake’a na swoim nadgarstku.

-Nie mam pojęcia -blondyn w myślach dodał: „Mój ojciec nigdy się mną nie interesował. Nigdy nie pytał co robię całymi wieczorami w pracowni”

-A jednak narysowany przez ciebie kompas na małej żółtej karteczce z słowami: „Nie była już więźniem obcego lądu” jakoś znalazł się na 123 stronie w niebieskiej książce, która może być naszą jedyną szansą powrotu do domu.

-”Nie była już więźniem obcego lądu”? -McGhart zmrużył oczy, cofając się w myślach do tylko sobie znanego momentu w przeszłości.

-Coś ci to mówi? -zapytała z nadzieją w głosie.

Jake potarł dłonią brodę, zaraz potem wstał z miejsca. Obok Jude, po drugiej stronie szczytu łóżka, przewieszone były dżinsy. Blondyn sięgnął po nie, na chwilę znalazł się, w ocenie czarodziejki, w niebezpiecznie bliskiej odległości. Myśli mimowolnie zaczęły uciekać jej z głowy, jedna po drugiej. Potrząsnęła głową, mobilizując mózg do skupienia się na odnalezieniu książki, a nie na ciele McGhart’a. Chłopak wsunął na siebie spodnie, zaraz potem ponownie rozejrzał się za czymś po pomieszczeniu.

-Gdy byłem w ostatniej klasie liceum otrzymaliśmy zadanie, aby ustosunkować się do lubianej przez nas książki w odniesieniu do poszukiwania szczęścia -wyjaśnił odnajdując koszulkę pośród książek, kilku talerzyków, szklanek, a także kilku innych rozłożonych na podłodze wokół łóżka rzeczy -Wybrałem „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Odrabiałem pracę domową w gabinecie Jack’a, przy jego biurku. Ojciec niespodziewanie pojawił się, kazał mi wyjść. Musiałem przez przypadek wtedy tam ją zostawić.

-Daje nam to odpowiedź na pytanie jak znalazła się w książce Jack’a. Wciąż nie wiemy w jakiej. Chyba, że wiemy? -dodała wpatrując się prosto w niebieskie oczy Jake’a.

-Przykro mi -na powrót usiadł obok niej -Chciałbym ci pomóc, ale nie potrafię.

Dziewczyna wysiliła się na uśmiech, założyła kosmyk włosów opadający na czoło za ucho, następnie wstała i skierowała się w stronę wyjścia.

-Jude -zabrzmiał jego niepewny głos, czarodziejka spojrzała w jego stronę.

-Tak? -odpowiedź nie padła od razu.

-Znajdziemy sposób na powrót do domu -odparł po dłuższej chwili.

***

Dziewczyna przemierzała korytarz z ogarniającą jej duszę pustką. Była zła na siebie. Przez chwilę miała nadzieję, że Jake powie, że mu na niej zależy zamiast „uda nam się, wrócimy do domu”. Nie wiedziała po co wciąż robiła sobie nadzieję. Nie rozumiała też dlaczego chłopak powiedział jej o kompasie, o Nicki i tym wszystkim, o czym równie dobrze mogłaby nie wiedzieć.

Gdy Jude wróciła do kuchni, przy stole siedział Robert. Na blacie przed nim leżał chleb, masło, a także ser, dżem i kilka innych nieodłącznych przy śniadaniu „rzeczy”, w tym kubek z aromatycznym czarnym napojem, z którego wciąż unosiła się para.

-Kanapki z dżemem?

-Chętnie -usiadła na krześle naprzeciwko bruneta.

-Co powiesz na spacer po śniadaniu? -zapytał smarując kromkę chleba masłem.

-Właśnie miałam wam zaproponować wspólne spędzeni czasu! -do kuchni wpadła uradowana Olivia, ciągnąc za sobą swojego ukochanego -Należy wam się trochę rozrywki! Roger -lekkim skinieniem głowy nakłoniła chłopaka, aby przemówił.

-Liv ma rację -dziewczyna zarzuciła mu ręce na szyję, zaraz potem skradając mu buziaka.

-Czemu nie -Robert spojrzał na czarodziejkę unosząc brwi ku górze i przechylając głowę na bok.

-To jak chcecie spędzić wolne przedpołudnie?

Dobrą godzinę później wszyscy znaleźli się w sali równie ogromnej jak biblioteka rodziny McGhart. Podłoga w pomieszczeniu pokryta została przez Rogera za pomocą magii warstwą lodu. Robert siedział na krześle w samym progu wiążąc sznurowadła łyżew, obok niego stała Liv z szerokim uśmiechem na twarzy spokojnie tłumacząc Jake’owi, że będzie się dobrze bawił.

-Posiedzę w bibliotece i poszukam książki -ręce miał założone na piersi.

-Choć raz mógłbyś poczuć ducha zabawy, wiecznie cierpiący chłopcze -Jude podała blondynowi parę łyżew, nic więcej nie mówiąc skierowała się w stronę koszykarza, usiadła mu na kolanach i zabrała się za przygotowania do jazdy na lodzie.

-Zaprzepaściłem u niej swoją szansę -przyglądał się uśmiechniętej od ucha do ucha czarodziejce -Chciałem jej powiedzieć, że jest dla mnie ważna. Ale stchórzyłem…

-Chyba nie zamierzasz się poddać? Pokaż jej, że ci zależy -Liv puściła oczko do swojego wnuka, zaraz potem złapała go za rękę i pociągnęła w stronę „domowego” lodowiska.

-Nigdy nie jeździłem na łyżwach -odparł cierpiący chłopiec, robiąc przy tym nie tęgą minę.

-To proste, szybko się nauczysz.

Chwilę później dołączyła do nich Jude z Robertem. Dziewczyna bardzo dobrze radziła sobie z jazdą na łyżwach, wielokrotnie z Lucy, swoją przyjaciółką, jeździła po wyłożonym gładką kostką brukową osiedlu na rolkach. Koszykarz nie był wcale gorszy, przemierzali pokój od jednego końca do drugiego, ramię w ramię. Brunet urozmaicał czarodziejce czas różnymi zabawnymi opowieściami, między innymi o tym jak wraz ze znajomymi wybrał się na wycieczkę samochodem po kilku większych okolicznych miastach i jak jeden z nich, siedzący na fotelu pasażera z mapą w ręku, powiedział: „na tej krzyżówce w prawo” kiedy to znajdowali się na pasie do skrętu w lewo. Cała reszta przyjaciół zawtórowała pilotowi powtarzając kolejno: „w prawo”. Tak więc Robert wykonał manewr zgodnie z poleceniem, gdy ich znajomy z przedniego fotela odparł: „nie w to prawo!”. Jude zaśmiała się radośnie.

-Kto pierwszy po drugiej stronie? -zapytała dziewczyna zadziornie spoglądając na bruneta.

Chłopak skinął głową. Oboje ruszyli przed siebie. Każde dając z siebie jak najwięcej. Gdy niespodziewanie Robert stracił równowagę i upadł na lód. Nieszczęśliwie raniąc sobie przy tym łyżwą na prawej nodze podudzie lewej.

-Robert! -krzyknęła czarodziejka natychmiast znajdując się przy chłopaku.

Zaraz potem do koszykarza podbiegała pozostała trójka. Roger wyszeptał zaklęcie. Rana powstała w sposób naturalny, bez użycia czarów. Dlatego postanowił ją magicznie uleczyć. Nic takiego jednak się nie stało. Gdy miał wypowiedzieć zaklęcie jeszcze raz, powstrzymała go Jude.

-Robert jest odporny na magię. Potrzebne będą bandaże -Liv na te słowa skinęła głową i popędziła w stronę kuchni, w której w małej szafce przy zlewie trzymała różnego rodzaju leki, a także apteczkę.

-Jest odporny na magię? -czarodziej zmarszczył czoło, uważnie przyglądając się to Jude, to wnukowi.

-Tak -wtrącił się z grymasem bólu na twarzy koszykarz, gdy lepka ciecz ściekająca po jego skórze w miejscu, gdzie jeansy zostały rozcięte, częściowo wsiąkała w materiał spodni, częściowo kapała na lód barwiąc go na szkarłatny kolor.

-Skoro jest odporny na magię to twój ojciec nie mógł go wysłać za pomocą zaklęcia w przeszłość -Roger spojrzał na blondyna.

-Szukamy książki z zaklęciami… -zaczął Jake drapiąc się za uchem -W niej nie znajdziemy odpowiedzi -czarodziej przytaknął mu skinieniem głowy -Urok?

-Urok -zawtórował mu pradziadek.

-Poszukam książki. Jude, pomożesz mi? -cierpiący chłopiec spojrzał na czarodziejkę.

-Idź. Liv zaraz wróci z bandażami, załata mnie i dołączymy do was -koszykarz nie widział sensu, aby wszyscy stali nad nim i czekali na blondynkę, podczas gdy mogli zająć się czymś znacznie bardziej użytecznym.

-Wrócimy do domu -Jude spojrzała na Roberta, a zaraz potem pocałowała go. To był impuls. Nie wiedziała dlaczego to zrobiła, ale ciszył ją fakt, że to się wydarzyło. Zawsze mogła liczyć na bruneta, zawsze ją wspierał. Bycie z nim wydawało się jej proste, bez dramatów, ciągłych kłótni, a co najważniejsze bez tajemnic i kłamstw.

PS. Dodałam kilka zdjęć do zakładki „bohaterowie” ;)

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 21

Cześć,
przepraszam za swoją długą nieobecność. Narobiłam sobie bałaganu w życiu, a od zawsze wolałam odkładać sprzątanie na później, licząc, że porządek jakimś cudem sam się zrobi, niż zająć się tym od razu. Dlatego sama sobie dość mocno pokomplikowałam sprawy. Mam jednak nadzieję, że udało mi się uporządkować wszystko na tyle, aby wejść w Nowy Rok bez brudów starego. Wam także życzę, aby 2016 był lepszy i przyniósł same sukcesy :) I aby nie zabrakło weny! :D

PORWANA, część 21

Jude siedziała na podłodze w pokoju, który w przyszłości będzie gabinetem Jack’a. Obecnie pomieszczenie zawalone było różnej wielkości kartonami podpisanymi w większości „gabinet”, a w kilku przypadkach „salon”. Zgodnie z tym co powiedział Roger, to tutaj jego ojciec planował urządzić sobie coś na kształt biura. Wcześniej pokój ten był przedłużeniem biblioteki, znajdowały się tutaj półki pełne książek, dla których udało się jednak znaleźć miejsce na wzniesionych ku sufitowi regałom. Obok dziewczyny, plecami wsparty o obite w zielono-złoty materiał krzesło z staranie rzeźbionym oparciem, a także oparciami na ręce, siedział Robert. Na przeciwko nich znajdował się Jake. Blondyn miał przed sobą gazetę, w której z zaangażowaniem mazał coś niebieskim długopisem.

-Więc Liv to twoja prababka? -Robert starał się ułożyć sobie w głowie to, co właśnie opowiedziała mu Jude.

-Tak -odparł młody McGhart ani na chwilę nie odrywając się od swojego zajęcia.

-Podrywałeś swoją prababkę -wypalił brunet przypominając sobie jak jego kolega zagadywał do dziewczyny w pociągu.

-Nie podrywałem. Byłem dla niej miły -blondyn spiorunował go spojrzeniem -Chyba chciałaś nam o czymś powiedzieć -Jake zwrócił się bezpośrednio do czarodziejki kompletnie ignorując koszykarza.
Dziewczyna miała nadzieję podejrzeć co rysuje McGhart, jednak chłopak w momencie, gdy pochyliła się lekko do przodu złożył gazetę w pół, a następnie odsunął ją na bok.

-W moim śnie widziałam Jack’a -zaczęła niepewnie zakładając włosy za prawe ucho -Siedział u siebie w gabinecie, przy swoim biurku. W dłoniach trzymał bransoletkę. Tę samą, którą kiedyś dałeś Nicki -nawiązała kontakt wzrokowy z synem czarnoksiężnika, nie mogąc jednak zbyt długo wpatrywać się w jego niebieskie oczy, szybko skierowała spojrzenie na jakże interesującą białą ścianę za nim -Wymawiał chyba jakieś zaklęcie. Ale mimo, iż starałam się wyłapać poszczególne słowa, nie udało mi się.

-Co jeszcze widziałaś? -brnął dalej w temat Jake.

-Książka miała niebieską okładkę, otwarta była na 123 stronie.

-Czyli niebieska książka jest naszym biletem do domu? -tym razem pytanie padło z ust Roberta.

-Prawdopodobnie -czarodziejka wzruszyła ramionami, na co blondyn mimowolnie się uśmiechnął.

-Coś nie tak? -zapytała nie rozumiejąc jego rozbawienia.

-Wszystko w jak najlepszym porządku -przygryzł dolną wargę, powstrzymując śmiech -Pamiętasz może jeszcze jakiś szczegół? -odparł drapiąc się za uchem, równocześnie starając się wpaść na jakiś sensowny pomysł umożliwiający im znalezienie księgi -Niebieskich książek jest mnóstwo w bibliotece.

-Niestety, może z kolejnym snem zobaczę coś więcej -w myślach dodała: „tak jak z każdym kolejnym snem widziałam coraz wyraźniej śmierć Nicki”.

Jake przytaknął skinieniem głowy, a następnie podniósł się z podłogi, sięgnął po gazetę, którą włożył pod pachę i skierował się w stronę drzwi.

-Wieczorem kontynuujemy poszukiwania? -zapytał trzymając dłoń na klamce, Jude przytaknęła skinieniem głowy, zaraz potem blondyn opuścił pomieszczenie. Jude i Robert zostali sami w pokoju, przez chwilę siedzieli obok siebie w milczeniu.

-Co powiesz na krótki spacer? -koszykarz promiennie się do niej uśmiechnął, chciał dodać jej otuchy -Wszystko będzie dobrze -ujął jej głowę w dłonie, w jej oczach gościł smutek, a także zmęczenie -Wszystko się ułoży -mówiąc to złożył pocałunek na jej czole, dziewczyna spojrzała na niego zaszklonymi oczyma, była mu wdzięczna za te słowa. Były tym czego teraz potrzebowała, nie myśląc dużo mocno się w niego wtuliła.

***

Tymczasem Jake udał się w stronę pomieszczenia, które w przyszłości będzie pokojem Cadence. Stanął przed solidnymi dębowymi drzwiami. Przez chwilę stał nieruchomo zastanawiając się czy powinien wejść do środka, gdy zza pleców dobiegł go kobiecy głos.

-Ten pokój jest pusty -obok niego pojawiła się Liv, na jej twarzy gości szeroki uśmiech -Roger powiedział mi, że jesteś jego krewnym -dodała splatając ręce za plecami.

-Jak poszły egzaminy?

-Zaliczyłam, profesorowi podobały się moje prace. Chętnie ci je pokażę, jeżeli nadal masz ochotę je zobaczyć -dodała pospiesznie drugą część zdania, nie chciała się narzucać, cieszyło ją jednak zainteresowanie jej twórczością ze strony blondyna.

-Chętnie.

-Tędy -odparła kierując się w stronę głównego holu, Jake rzucił szybkie spojrzenie w stronę drzwi do przyszłego pokoju swojej siostry, a następnie udał się za blondynką -Liczę, że będziesz szczery -dziewczyna zatrzymała się przy drzwiach na końcu holu głównego, blondyn wciągnął dość gwałtownie powietrze do płuc, uwiadamiając sobie, że pokój przed którym stoją w przyszłości będzie sypialnią jego matki. Mimowolnie jego umysł opanowały obrazy jego rodzicielki przykutej do łóżka, marniejącej z dnia na dzień coraz bardziej, Jej słaby głos, gdy prosiła go, aby obiecał, że będzie szczęśliwy, równocześnie powtarzając jak bardzo jest jej przykro, że nie zatańczy z nim na jego weselu.

-Będziemy musieli odłożyć to na później. Właśnie sobie przypomniałem, że obiecałem pomóc Robertowi i Jude… -gdy był więziony przez Jack’a w tym domu, rzadko opuszczał boczne skrzydło pałacu, w którym mieściła się jego sypialnia. Było tam wszystko czego potrzebował, kuchnia, a nawet jadania, łazienka, jego pracownia, a także salon z odtwarzaczem DVD i konsolą do gier. Innym powodem były wspomnienia, którymi przepełniony jest ten dom. I niekoniecznie przykrymi, w większości radosnymi, jednak związanymi z osobami, które odeszły z życia blondyna na zawsze.

-Jake… -zabrzmiał zmartwiony głos Liv -Wszystko w porządku?

-Tak, po prostu muszę im pomóc -dodał oddalając się w pośpiechu.

***

Następnego dnia Jude obudziła się ponownie w tym samym momencie w swoim śnie, zbliżała się właśnie do Jack’a, widziała numer strony książki, którą czytał, jednak nim zdążyła zobaczyć coś więcej siedziała już na łóżku ciężko oddychając. Była zła na siebie, a także na słońce, które wdzierało się do pokoju przez okno. Wystarczyłaby minuta snu więcej, a być może już dzisiaj wróciliby do swoich czasów. Zawiedziona ubrała się we wczorajsze ubranie, a następnie udała się do kuchni. Przy stole siedział Jake i Roger, mężczyźni byli tak skupieni na rozmowie, że nawet nie zauważyli jej pojawienia się w progu. Jude szybko wycofała się z pomieszczenia, nie chciała im przeszkadzać. Poza tym rozmowa o samochodach, czy też silnikach nie szczególnie ją interesowała. Udała się do biblioteki. Stanęła na samym jej środku, starając się ogarnąć wzrokiem wszystkie znajdujące się w niej książki. Było to jednak niemożliwie, było ich naprawdę dużo. Zrezygnowana usiadła, oparła się plecami o regał uparcie spoglądając przed siebie, zupełnie jakby liczyła, że książka, której poszukuje zmaterializuje się jej w dłoniach. Nic takiego jednak się nie stało. W końcu zdecydowała się wziąć pierwszą lepszą niebieską książkę, otworzyła ją na 123 stronie. Nie znalazła tam nic ciekawego, odłożyła ją więc na bok i sięgnęła po kolejną. Znów to samo. Kolejne niebieska w jej rękach, kolejna która została odrzucona na bok.

-Zamierzasz przejrzeć wszystkie 123 strony niebieskich książek? To może zająć ci trochę czasu -obok niej pojawił się Robert, w dłoniach miał dwa kubki, jeden z nich podał dziewczynie.

-Będzie szybciej jak mi pomożesz -odparła biorąc łyk kawy.

Gdy stos książek odrzuconych zrobił się dość pokaźny zrezygnowana Jude oznajmiła towarzyszowi, że zrobiła się głodna i zaproponowała, że zrobi im jakieś kanapki. Chłopak przystał na jej propozycję, dodając, że sprawdzi tylko do końca niebieskie książki na sprawdzanej przez siebie półce, a było ich może z pięć, i zaraz do niej dołączy. W kuchni nikogo nie było, dziewczyna wyjęła z dolnej szafki koszyczek z chlebem, który następnie położyła na stole. Sięgnęła po nóż i masło, koło lodówki dostrzegła pomiętą gazetę. Po stronie tytułowej poznała, że to ta sama, w której wczoraj malował coś Jake. Pomyślała, że jak skończy z kanapkami to do niej zajrzy. Położyła plasterek sera na chlebie, gdy w kuchni pojawiła się Olivia.

-Widziałaś Roger’a? -zapytała sięgając do szafki nad zlewem po blaszany okrągły pojemnik.

-Ponad godzinę temu siedział tutaj z Jake’m. Myślę, że znajdziesz ich w garażu -dodała przypominając sobie temat rozmowy McGhart’ów.

-Pewnie majstrują przy motorze -mówiąc to poczęstowała Jude ciasteczkami, którymi zapełniona była puszka -Jak masz ochotę możemy wybrać się na przejażdżkę konną. Niedaleko jest stadnina.

-Kilka lat temu podczas nauki jazdy koń wyrzucił mnie z siodła, od tamtego czasu nie zbliżam się do dużych zwierząt -Jude przypomniała sobie jak jej nauczycielka chciała popędzić kasztanową Karinę batem, na co rumak zareagował gwałtownym przejściem ze stępu od razu do galopu, a kilka chwil później czarodziejka leżała kawałek dalej na ziemi z oczyma pełnymi łez od bólu -Poza tym wciąż jeszcze wiele pracy przed nami -czarodziejka wysiliła się na uśmiech, chociaż tak naprawdę przepełniała ją złość i rozpacz. Wszystko było kompletnie nie tak jak być powinno. Przebywała w roku 1938 w rodzinnym domu chłopaka, którego kochała, a co do którego obecnie nie jest pewna swoich uczuć, zamiast uczyć się do egzaminu z analizy instrumentalnej albo chemii teoretycznej wraz z najlepszą przyjaciółką, jednocześnie narzekając na prowadzących i zbyt krótki czas na przygotowanie się do zaliczenia.

-Jestem pewna, że uda się wam wrócić do domu -mówiąc to odłożyła pojemnik z ciastami z powrotem do szafki -Chowam tutaj słodycze przed Rogerem, to jego druga słabość zaraz po zamiłowaniu do czarów -dodała z uśmiechem.

 

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 20

Cześć,
prawie udało mi się nadrobić wszelkie zaległości, jest jeszcze parę notek, które koniecznie chcę przeczytać, kilka blogów, na które chcę zajrzeć i na pewno to zrobię ;)
Żeby było trochę świątecznie przed opowiadaniem zdjęcie zrobionych przeze mnie bombek :D

IMG_20151217_221154

PORWANA, część 20

Roger, Jude i jej towarzysze znaleźli się w bibliotece. Stanęli przed regałami pełnymi książek. Mniejszymi, większymi. Oprawionymi w niebieską, brązową lub zieloną barwioną skórę. Półki pięły się praktycznie pod sufit. A samo pomieszczenie było naprawdę wysokie. Aby zdjąć książki z wyższych półek należało użyć specjalnej drabiny na kółkach.

-To zabierzmy się za szukanie -zwróciła się do towarzyszy zaraz potem szeptem wypowiadając: „podróże w czasie” i skupiając się na tej myśli.

Z półek zaczęły spadać książki, jedna za drugą. Niektóre upadały dość cicho, gdyż były lżejsze lub znajdowałby się na niższych półkach, inne z ogromnym hukiem, były to głównie pokaźnych rozmiarów księgi. Jude, aż podskoczyła ze strachu. Roger zareagował dość szybko, zatrzymał niektóre w locie zanim zdążyły spać, a następnie umieścił je skinieniem ręki i prostym dla siebie zaklęciem z powrotem na miejsce.

-Ten czar jest skuteczny, gdy szukamy doprecyzowanej informacji, którą znajdziemy w zaledwie kilku książkach -zabrzmiał spokojny, ale zarazem pouczający głos czarodzieja -Jeżeli chodzi o podróżowanie w czasie, to wielu o tym marzyło, a jeszcze więcej pisało, czy tylko wspominało o takiej możliwości w książkach. Tym razem będziemy musieli zdać się na typowo ludzki sposób szukania, przeglądając i czytając jedną książkę za drugą.

Jude ciężko westchnęła, perspektywa spędzenia wielu godzin w bibliotece na szukaniu igły w stogu siana przerażała ją.

-Nic nie można zrobić? -zapytała z nadzieją w głosie.

***

Jake nie wiedział czy bardziej bolą go plecy, szyja czy tyłek od spędzenia kilku godzin na przeszukiwaniu grubych tomisk w poszukiwaniu możliwości powrotu do domu, siedząc na twardej podłodze oparty o regał. Wstał, momentalnie poczuł mrowienie w nogach. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Jude spała z głową opartą na rękach wyciągniętych na stoliku znajdującym się w końcu pomieszczenia. Robert drzemał na krześle obok czarodziejki, jego jedna ręka bezwładnie zwisała wzdłuż mebla. Podszedł do nich. Nie zastanawiając się długo, delikatnie, aby nie obudzić Jude wziął ją na ręce. Jej głowa opadła na jego prawe ramię, dziewczyna oddychała miarowo. Wyglądała tak spokojnie i w jego ocenie tak pięknie, uśmiechnął się na tę myśl. Nim opuścił pomieszczenie wpadł na Rogera.

-Robert? -zapytał czarodziej przyglądając się blondynowi i czarodziejce.

-Obudzisz go i zaprowadzisz do sypialni -pradziadek Jake skinął dla potwierdzenia głową.

-Sypialnie są na piętrze w prawym skrzydle.

Blondyn zaniósł Jude we wskazane przez Rogera miejsce. Pokój dla odmiany urządzony był zupełnie inaczej niż ten z czasów blondyna. Znajdowało się tam proste drewniane łóżko zamiast pokaźnego łoża z baldachimem. Pomieszczenie bardziej przypominał jego sypialnie z czasów, z których przybyli niż te przeznaczone dla gości. W rogu pokoju zabrakło też złoconego wielkiego lustra i dębowej szafy, w miejsce której znajdowało się krzesło. Jake położył dziewczynę na łóżku. Wziął ze stołka koc, którym następnie okrył czarodziejkę. Ostrożnie odgarnął włosy z twarzy dziewczyny.

-Wrócicie do domu -usłyszał głos zza plecami, w progu stał Roger.

-Jude bardzo na tym zależy, tęskni za rodziną.

-Dobrze jest mieć oparcie w takiej dziewczynie, masz szczęście.

-My nie jesteśmy razem -był to szybki protest ze strony blondyna.

-Nie? Przecież wy… sposób w jaki na siebie patrzycie…

-Nie możemy być razem -Jake zrobił krok w tył, jednoczenie zamykając drzwi do pokoju.

-Dlaczego? -czarodziej zmierzył go uważnym spojrzeniem, zupełnie jakby wiedział, że kryje się za tym coś większego, jakaś dużo poważniejsza sprawa niż „nie kocham jej” albo „ona nie kocha mnie”, czy też „jej lub jego ojciec jest przeciwny temu związkowi”.

-Potrafisz dochować tajemnicy? Takiej dużej…

Chwilę później oboje siedzieli w kuchni, po przeciwnych stronach stołu. Każdy z kubkiem kawy mimo bardzo późnej pory.

-Wciąż nie do końca mogę uwierzyć, że jesteś moim prawnukiem.

-A ja że rozmawiam ze swoim pradziadkiem, na dodatek młodszym od siebie -obaj zaśmiali się radośnie.

-Co to za tajemnica?

-Widzisz… mój ojciec, twój wnuk.. -zamilkł przez moment zastanawiając się czy na pewno dobrze robi chcąc powiedzieć swojemu przodkowi to, co zamierza. Miał jednak dość dźwigania tego ciężaru samotnie -Jest złym człowiekiem -wydusił w końcu z siebie, Roger spojrzał na niego zdumiony.

-To dość mocne słowa, biorąc pod uwagę, że mówisz o własnym ojcu.

-On… -nie był pewien jak wiele może powiedzieć -Pragnie przywrócić kogoś z krainy umarłych -zdecydował się nie mówić o swojej siostrze.

-Wie o konsekwencjach?

-Uważa, że znalazł sposób na obejście ich.

-To ktoś dla niego bliski? Nie odpuści?

-Nie -odparł blondyn upijając łyk aromatycznego napoju.

-Potrzebuje krwi dziedzica od potomków dwóch pierwszych czarodziejów.

-Nasza korzenie sięgają tak daleko -na te słowa brunet przytaknął skinieniem głowy -To samo dotyczy Jude, ona także jest potomkinią jednego z pierwszych -Roger wydał z siebie zdumione „ooo”.

-Dlatego nie możecie być razem -tym razem to Jake przytaknął.

-Co zamierzacie z tym zrobić?

-Jude o niczym nie wie -dodał pospiesznie blondyn -Ta rozmowa musi zostać między nami, rozumiesz?

-Dlaczego twój ojciec przeniósł was do 1938?

-Nie mam pojęcia -odparł blondyn z westchnięciem -Działania mojego ojca nie mają ostatnio sensu -podrapał się za uchem, analizując w głowie wszystko to, co wydarzyło się ostatnimi czasy. Jack pozwolił im uciec ze swojego pałacu, potem porwał ich tylko po to, aby przypomnieć mu o siostrze i w pewnym sensie spróbować namówić go do współpracy, potem pozwolił im wrócić do domu Klausa, aby wysłać ich w przeszłość. Po co? W przekonaniu blondyna równie dobrze mógł znów zamknąć w swoim wielkim zamku. Po co przenosił ich w przeszłość? Dlaczego do roku 1938? Jake spodziewałby się po ojcu, że raczej wyśle ich do czasów pierwszych, jeżeli w ogóle. W końcu tamte lata to jego ulubiony okres w historii. No, i pozostawało jeszcze jedno pytanie. Dlaczego wysłał z nami Roberta? -Ojciec zawsze miał wszystko zaplanowane, to… -chłopak rozłożył ręce -Nie jest takie w ogóle -pokręcił głową na boki.

***

Następnego dnia Jude obudziły promienie słońca padające prosto na jej twarz. Powoli uniosła głowę, przez chwilę zastanawiając sobie, gdzie się znajduje. Jednak dość szybko, niczym uderzenie w policzek, przypomniała sobie co się wydarzyło. Położyła głowę na powrót na poduszce, najchętniej nie wstawałaby z łóżka. Zaraz potem zadała sobie pytanie: Jak ja się tutaj właściwie znalazłam? Ostatnie co pamiętała, to fakt, że czytała wynurzenia jakiegoś czarnoksiężnika na temat możliwości podróży w czasie. Zacisnęła dłoń na poduszce, a następnie z całej siły cisnęła ją w stronę krzesła. Dziewczyna zdała sobie sprawę, że kolejny wieczór spędzi zgłębiając zapewne nieźle popapraną psychikę kolejnego mrocznego czarodzieja. Wyczarowała sobie czyste ubrania, te co miała na sobie były całe wygniecione, poza tym nie pachniały zbyt ładnie. Zastanawiała się w jakim stanie są jej włosy, nie wspominając o zapewne rozmazanym makijażu, jednak w pokoju nie było lustra. Wyjrzała na korytarz, w pobliżu nie było żywej duszy. Wzruszyła ramionami, a następnie zajrzała do pomieszczenia obok. Z zawodem westchnęła na widok pustej przestrzeni. Miała nadzieję, że nie spędzi całego poranka na poszukiwaniu łazienki. Zajrzała do pokoju naprzeciwko, zauważyła tam Jake. Spał z głową na książce, miał na sobie wczorajszą koszulkę, jego dżinsy leżały na ziemi, tuż koło koca, podczas gdy poduszka zakrywała jego stopy. Dziewczyna ciężko westchnęła, skupiła się na zaklęciu, a chwilę później na stercie książek obok łóżka pojawiała się czysta odzież. Nie budząc blondyna po cichu wycofała się z pomieszczenia.

-Cześć -zabrzmiał radosny głos Roberta, na który Jude podskoczyła w strachu.

-Nie rób tak więcej -odparła gniewnie, łapiąc się prawą dłonią za klatkę piersiową.

-Szukam kuchni. Może przyłączysz się do mojej wyprawy poszukiwawczej?

-Tak -odparła z uśmiechem na twarzy.

Jakieś dziesięć minut później Jude zajadła się kanapką słuchając jak Robert opowiada o jednym z finałowych meczów koszykówki, podczas którego jego kolega z drużyny złamał rękę, a oni mimo, jako osłabiony zespół i tak wygrali. Dobrze czuła się w towarzystwie bruneta, chłopak mówił z takim przejęciem. Kilka razy dodał jakiś żart, z którego śmiała się, aż do łez, choć na chwilę zapominając, że jest rok 1938.

Dobrą godzinę po tym jak dziewczyna niespodziewanie wpadła do niewłaściwego pomieszczenia, obudził się Jake. Przeczesał dłonią potargane włosy. Przy łóżku dostrzegł ubrania, w myślach podziękował za to Roger’owi. Zaraz potem udał się do łazienki. Odkręcił kran, zamoczył dłonie w umywalce pełnej chłodnej wody, a następnie ochlapał nią twarz. Gdy podniósł wzrok, chcąc się obejrzeć w lustrze, przez okno dostrzegł postać. Szybko sięgnął po ręcznik. Zdążył zaledwie zobaczyć tył postaci nim zniknęła mu z pola widzenia. Była to kobieta, blondynka, w sukience w kwiaty. Zaintrygowany sięgnął po koszulkę, którą zamierzał założyć. Skierował się w stronę drzwi, a gdy je otworzył praktycznie wpadł na Jude.

-Przepraszam -odparł robiąc krok w tył.

Wzrok Jude mimowolnie powędrował na tors blondyna, przyjrzała się jego tatuażom. Jeden pod linią obojczyka, drugi pod linią żeber, jakiś napis zawierający słowo: „bohater”. Nie zdążyła go przeczytać, gdyż Jake nałożył na siebie koszulkę.

-Chciałam żebyś wiedział -starała się pozbierać swoje myśli w głowie -To co wydarzyło się wczoraj… -wiedziała, że musi wyjaśnić tę sprawę, jakby nie było potrzebuje jego pomocy w powrocie do domu, ponad wszystko musi umieć z nim współpracować -Myślę, że powinniśmy zakopać topór wojenny -machnęła dłonią przecinając powietrze w pół -Może spróbowalibyśmy wrócić do tego jak było wcześniej -dodała zakładając opadający jej na czoło kosmyk włosów.

-Jako przyjaciele?

-Tak, jako przyjaciele -powtórzyła Jude, po części chyba już się pogodziła z faktem, że nie może liczyć na nic więcej ze strony blondyna. Zresztą po tym, co ostatnio jej zrobił, po tym jak ją zranił, nie była pewna czy nadal potrafiła patrzeć na niego w ten sam sposób.

-Jest coś jeszcze…

-Słucham.

-Dzisiaj w nocy miałam sen.

-Sen? Jaki sen? -zapytał zaintrygowany McGhart, przypominając sobie jak dziewczyna kiedyś opowiadała mu o tym jak we śnie widziała jego pracownie, a także śmierć Nicki i chwile sprzed wypadku samochodowego, w którym zginęła jego siostra.

-Tutaj są -w korytarzu pojawił się Roger oraz blondynka, którą Jake widział przez okno.

-Liv? -zapytał wyraźnie zszokowany chłopak.

-Wy się znacie? -czarodziej zmrużył oczy, nie rozumiejąc co się dzieje.

-Spotkaliśmy się w pociągu -wytłumaczyła Jude.

-Nie wiedziałam, że znacie Roger’a -blondynka uśmiechnęła się pogodnie.

-Moja dziewczyna, Olivia -czarodziej objął ją w pasie, a potem pocałował w policzek.

Jake momentalnie przypomniał sobie zdjęcie prababki, nieco starszej do Liv w tym momencie, z krótkimi starannie ułożonymi włosami i perłowymi kolczykami. Właśnie z tej fotografii ją kojarzył. Jedna sprawa, która nie dawała mu spokoju została wyjaśniona.

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 19

Cześć,
znowu zawaliłam :(

Mieliśmy w pracy kontrolę za kontrolą, na dodatek jesteśmy w trakcie audytu. W tym tygodniu na pewno nie dam rady się zrehabilitować i dodać kolejnej notki, ale postaram się nadrobić zaległości w święta :)

Zabrałam się też za nadrabianie zaległości na Waszych blogach, postaram się jak najszybciej u każdego pojawić i zostawić po sobie ślad ;) Przepraszam za moją nieobecność ostatnio.

PORWANA, część 19

Dom należący do rodziny McGhart w roku 1938 wyglądał dokładnie tak samo jak ten z czasów, z których przybyła Jude i jej towarzysze. Duża posiadłość otoczona jeszcze większym ogrodem. Kamienna ścieżka prowadząca prosto na wyłożony kamieniem ganek z masywnymi wykonanymi z ciemnego drewna rzeźbionymi drzwiami wejściowymi, a także ozdobnymi witrażami w oknach na piętrze. Wszystkie drzewa i krzewy na posesji były starannie przycięte, trawnik równo skoszony. Wszytko zadbane, wykonane z dbałością o każdy nawet najmniejszy szczegół.

-Jaki jest plan? -zapytał Robert wciąż trzymając Jude na rękach.

-Może najpierw mnie postawisz? -koszykarz pomógł czarodziejce ostrożnie stanąć na zdrowej nodze, ręka dziewczyny wciąż znajdowała się na jego szyi, a dłoń bruneta spoczywała na jej plecach stanowiąc podporę.

Jake nie zwracając uwagi na pozostałą dwójkę zapukał do drzwi. Obdarowany gniewnym spojrzeniem koleżanki wzruszył jedynie ramionami. Blondyn stojąc u progu swojego domu prawie sprzed stulecia nie potrafił się skupić na niczym innym poza myślą, że chciałby mieć spotkanie ze swoim przodkiem już za sobą. Drzwi otworzył młody chłopak, mniej więcej w ich wieku. Szczupły, ubrany w białą koszulę i brązową kamizelkę. Jego ciemne brązowe włosy starannie były zaczesane na bok.

-W czym mogę pomóc? -zapytał przyglądając się gościom.

-Cześć. Nazywam się Jude. A to Robert i Jake -czarodziejka wyrzuciła z siebie słowa niczym pociski z armaty -Szukamy Roger’a McGhart’a.

-W takim razie to mnie szukacie.

-Musimy porozmawiać -dziewczyna wysiliła się na uśmiech, dopiero teraz dostrzegła niewielkie podobieństwo w budowie i rysach twarzy u blondyna i jego pradziadka. Gdyby nie wiedziała, że mężczyźni są spokrewnieni zapewne nie wyłapałaby tych zbieżności.

-Jude skręciła kostkę, potrzebuje pomocy -dodał koszykarz starając się odnaleźć w tej niecodziennej sytuacji jako nie czarodziej i nie członek pokręconej rodziny McGhart.

-Wejdźcie -Roger usunął się na bok, robiąc przejście dla gości.

Robert pomógł dziewczynie przejść przez wyłożony marmurem hol główny. Spod sufitu zwisały ozdobne żyrandole, na ścinach wisiały oprawione w masywne drewniane ramy obrazy. Gospodarz zaprowadził ich do przestronnego salonu w głównej części budynku na parterze. Układ domu był taki sam jakim zapamiętał go Jake.

-To twój dom? -koszykarz zwrócił się do blondyna rozglądając się po pomieszczeniu, gdy tylko dziewczyna zajęła miejsce na fotelu tuż przy kominku, z którego buchały płomienie.

-Moja rodzina mieszka tutaj od pokoleń -Roger udzielił brunetowi odpowiedzi na pytanie, uznając, że skierowane było ono do niego, a nie do jego prawnuka -Przyniosę lód i bandaże -dodał przechodząc obok małego drewnianego stolika, na którym stały szachy, w stronę drzwi, gdy zatrzymały go słowa wypowiedziane przez Jude.

-Nie potrzebujesz tego -chłopak obrócił się w jej stronę -Wiem, że jesteś czarodziejem.

-Słucham?

-Ja także posiadam magiczne zdolności.

-Nie mam pojęcia o czym mówisz.

-Mogę to udowodnić -czarodziejka wyciągnęła przed siebie rękę, a następnie wyczarowała na niej ognistą kulę -Proszę, musisz nam pomóc. Nikogo tu nie znamy. Jesteś naszą jedyną nadzieją na powrót do domu -zabrzmiał jej błagalny głos.

-Skąd o mnie wiecie? -na dotychczas spokojnej twarzy Roger’a pojawiło się zdziwienie.

-To dość skomplikowane.

-Jeżeli mam wam pomóc, musicie być ze mną szczerzy.

-W porządku -Jude skinęła potwierdzająco głową, wcześniej spoglądając na swoich towarzyszy -Jakkolwiek szalenie to brzmi, musisz wiedzieć, że to prawda -głęboki wdech -Jake jest twoim prawnukiem, zostaliśmy przeniesieni do twoich czasów z roku 2015.

-To niemożliwe, nie istnieje czar umożliwiający podróże w czasie -zaprotestował wciąż nie mogąc złapać oddechu po nagłym wybuchu śmiechu.

-Ale my tutaj jesteśmy…

-Wychowywałem się w tym domu, znam go jak własną kieszeń. Do biblioteki prowadzi tajne przejście przez kominek z pokoju na pierwszym piętrze. W zachodnim skrzydle znajdują się ukryte drzwi prowadzące do schronu mieszczącego się pod ogrodami.

-To niczego nie dowodzi -zaprotestował niemal od razu pradziadek Jake’a.

Blondyn wiedział, że tylko jedno może przekonać Roger’a, że to, co mówią jest prawdą. Sięgnął ręką do kieszeni kurtki mając nadzieję, że przedmiot nadal tam jest. Nie znalazł go w prawej kieszeni bluzy. Przerażony, że zostawił go w domu Klausa nerwowo włożył rękę do lewej. Odetchnął z ulgą znajdując to, czego szukał.

-Jest w rodzinie od pokoleń -odparł pokazując przedmiot przodkowi -Po wewnętrznej stronie wygrawerowane są słowa: „Na zawsze twój, MMG” -podał pierścionek będącemu w szoku Roger’owi -M od imienia Martin, MG od nazwiska McGhart -wyjaśnił Jake.

-Ale jak to możliwe?

-Sami chcielibyśmy to wiedzieć -wtrąciła się Jude.

-Teraz nam pomożesz? -chciał wiedzieć Robert – Może zaczniesz od uleczenia nogi Jude?

***

Roger bez problemu uleczył skręconą kostkę Jude, dziewczyna promiennie się uśmiechnęła, a następnie podziękowała czarodziejowi. Miała jeden problem mniej na głowie, wprawdzie była to błahostka w porównaniu do głównego powodu, dla którego wraz z Robertem i Jake’m pojawiła się u progu domu pradziadka blondyna. Porządnie zawiązywała but na zdrowej już nodze.

-Jak dokładnie się tutaj znaleźliście? -zapytał kładąc wyczarowane przez siebie szklanki, także napoje i wodę na stole.

-Właściwie to nie wiemy. W jednej chwili byliśmy w domu naszego przyjaciela w drugiej mężczyzna z bronią przeganiał nas z tego samego budynku w roku 1938 -wyjaśnił Jake bez podawania szczegółów.

-To wszystko? -zapytał zdziwiony Roger.

-Myślimy, że ojciec Jake’a… -zaczęła czarodziejka, gdy przerwał jej blondyn.

-Nie ma znaczenia kto, ani dlaczego. Im mniej wiesz tym lepiej -wyjaśnił spoglądając na pozostałą dwójkę swoich towarzyszy -Przypuszczamy, że do rzucenia czaru wykorzystano czarną magię -dodał nieco łagodniej.

-Jak już wcześniej wspomniałem, nie znam zaklęcia pozwalającego na podróże w czasie, szczerze mówiąc nigdy nawet o takim nie słyszałem.

-Ale my nie możemy tutaj zostać, musimy wrócić do swoich czasów. Może znasz kogoś kto mógłby nam pomóc? -zabrzmiał zmartwiony głos dziewczyny.

-Mój ojciec jest w Europie, wyśle mu wiadomość. Możemy też poszukać informacji w bibliotece, może tam coś znajdziemy -odparł drapiąc się za uchem.

-Nie -zaprotestował szybko Jake -Twój ojciec musi zostać w Europie.

-Nie rozumiem.

-Im mniej osób wie o naszej obecności w twoich czasach tym lepiej.

***

-Jake -czarodziejka z postawy jaką przyjął wobec niej chłopak, wywnioskowała, że ponownie postanowił ją od siebie odsunąć -Chciałabym z tobą porozmawiać -starała się wymusić, aby na nią spojrzał, jednak jego wzrok zwrócony był w zupełnie innym kierunku -W cztery oczy -dodała z naciskiem.

-Teraz to zły moment -brunetka otworzyła usta z niedowierzaniem.

-Nalegam -nie zamierzała jednak tym razem odpuścić.

-W porządku -odparł po kilkudziesięciu sekundach milczenia blondyn, a następnie skierował się w stronę wyjścia, tuż za nim udał się dziewczyna.

-To zajmie tylko chwilę -Jude uśmiechnęła się do Roberta, kątem oka spoglądając jeszcze na czarodzieja, który podobnie jak ich trójka był zdezorientowany w tej sytuacji.

-O czym chcesz rozmawiać? -zapytał Jake, gdy znaleźli się w korytarzu.

Dziewczyna przeszła przez hol, otworzyła drzwi do pomieszczenia znajdującego się naprzeciwko salonu, z którego właśnie wyszli. Chłopak przewrócił oczyma, Jude nie specjalnie się tym przejęła. Poczekała, aż blondyn przekroczy próg kuchni.

-Powiesz mi o co ci chodzi? -zapytała, gdy drzwi za nimi się zamknęły.

-Mi? Raczej o co tobie chodzi… -odparł udając się wzdłuż kuchennego blatu w stronę lodówki, jednocześnie przeciągając po nim prawą dłonią.

-Jake! -podniosła głos chcąc na siebie zwrócić uwagę chłopaka -Przecież widzę, że coś jest na rzeczy -dodała, gdy blondyn odwrócił się w jej stronę. Stali naprzeciwko siebie, między nimi znajdował się kwadratowy drewniany stół.

-Wszystko jest w porządku. Na tyle na ile jest to możliwe biorąc pod uwagę, że zostaliśmy przeniesieni w czasie do roku 1938 -czarodziejka westchnęła na te słowa, powoli traciła cierpliwość, co nie wróżyło nic dobrego.

-Jeszcze kilka godzin temu traktowałeś mnie jak przyjaciółkę, a nawet… -zamilkła szukając odpowiednich słów -Jesteś w stosunku do mnie oziębły odkąd znaleźliśmy się tutaj -po tych słowach w pomieszczeniu zapanowała cisza, wszechobecna i niezwykle uciążliwa -Nie zaprzeczasz -odważyła się w końcu odezwać ledwo panując na drżącym głosem.

-To nie powinno było się nigdy wydarzyć…

-Przecież coś do mnie czujesz! -nie pozwoliła Jake’owi dokończyć, musiała to powiedzieć.

-Jude…

-Nie kłam! Choć raz zdobądź się na odwagę i powiedz mi prawdę.

Każda sekunda milczenia po wypowiedzianych przez nią słowach wydawała się trwać wieczność. Patrzyła w jego niebieskie oczy, a nadzieja, którą w nim pokładała z każdą chwilą wydawała się coraz bardziej mglista. Nie mogąc dłużej znieść panującego między nimi napięcia obeszła stół dookoła. Stanęła tuż przed chłopakiem, ich twarze dzieliły zaledwie milimetry. Będąc tak blisko niego nie potrafiła myśleć o niczym innym tylko jego dłoniach z zachłannością pieszczących jej ciało, tak jak to miało miejsce kilka godzin temu, nim przerwano im tę nieopisaną dla niej chwile radości.

-Jeśli ktoś ciągle mówi nie, przestań prosić -wyszeptała, a następnie ujęła jego szyję w swoje dłonie. Wspięła się na palcach, aby chwilę potem poczuć na swoich ustach ciepło i smak jego warg. Blondyn nie protestował. Co więcej odwzajemnił jej pocałunek, mocniej przyciągając ją do siebie. Wsunął swoje ręce pod jej bluzkę, delikatnie musnął palcami jej skórę na plecach.

-Czego się boisz? -zapytała czując jego oddech na swojej szyi.

-Nie chcę złamać ci serca…

-To tego nie rób -spoglądała mu w oczy, ich czoła stykały się.

-Nie możemy być razem.

-Dlaczego? -odparła oburzona odsuwając się od niego -Powiedz mi dlaczego.

-Nie jestem dla ciebie odpowiedni.

-Skąd ta pewność? Może jesteś najbardziej odpowiedni dla mnie.

-Nie chcę się kłócić -odparł przesuwając krzesło stojące po jego lewej stronie, a zaraz potem zmierzając w stronę wyjścia z pomieszczenia -Zaufaj mi, tak będzie lepiej.

-Bzdura -dziewczyna parsknęła śmiechem -Nie uważasz, że już ufam ci, aż nadto? -blondyn milczał stojąc przed drzwiami, odwrócony do niej plecami – Mógłbyś spojrzeć na mnie, gdy do ciebie mówię? -młody McGhart skierował na powrót głowę w jej stronę, starała się mówić spokojnie, jednak czuła jak jej serce rozpada się na drobne kawałki -Powiedz mi o co chodzi. Razem znajdziemy jakieś wyjście.

-Powinniśmy wrócić do Roberta i Rogera. Zacząć szukać sposobu na powrót do domu.

-Dupek! -Jude wyminęła chłopaka, w pośpiechu opuszczając pomieszczenie.

/Miłośniczka kryminałów

PS. Przepraszam za jakoś notki, ale nie miałam czasu jej przejrzeć.

Porwana, część 16

Cześć,

miało być dzisiaj bez zbędnych wstępów, powiem tylko krótko: Przepraszam za wszelkie literówki, jeżeli takie się pojawią i jakieś urwane w połowie zdania (mam nadzieje, że tych drugich nie ma), pisałam to opowiadanie na raty przez mój głupi komputer, który wymyślił sobie to aktualizację, to się przegrzał, to znowu coś innego i co chwilę się wyłączał.

PORWANA, część 16

Jude patrzyła na blondyna czekając na jakikolwiek wyjaśnienia. Wiedziała, że cokolwiek się stanie lub nie stanie, wyciągnie od niego kto jest autorem listu.

-Nicki to napisała -odparł obojętnym głosem, a cała złość, którą wcześniej widziała na jego twarzy po prostu zniknęła. Zastąpiło ją coś innego, brunetka starała się odnaleźć właściwie określenie, a jedyne które przychodziło jej do głowy było „odrętwienie”.

-Nicki? Przecież ona… -dziewczyna chciała powiedzieć „nie żyje”, powstrzymała się jednak w ostatniej chwili. Jake wcześniej podczas rozmowy zapytał Roberta kiedy otrzymał przesyłkę. Koszykarz odpowiedział, że jakieś dwa lata temu. Istniała więc realna możliwość, że to ukochana młodego McGharta napisała list i wysłała go do bruneta -Jesteś pewien, że to ona?

-Dwa razy użyła słowa „nierozumienie” zamiast „nieporozumienie”. To w jej stylu. A jej ulubiony cytat z jej ulubionej książki tylko potwierdził moje przypuszczenia -odparł wzruszając ramionami -Przy jednym z naszych ostatnich spotkań powiedziała, że muszę być otwarty na nieprzewidziane zdarzenia w życiu i mieć odwagę, że wszystko się uda. Wtedy nie rozumiałem o co jej chodzi. Zbyła mnie krótkim wyjaśnieniem, że tak jej się po prostu wzięło na rozmyślania. Wtedy mi to wystarczyło. Teraz jestem pewien, że ona wiedziała, że coś nadchodzi. Coś złego.

-Nie wydaje ci się dziwne to, że twoja ukochana mnie śledziła? Dlaczego?

-Na pewno miała swoje powody.

-Czy ty siebie słyszysz? -spojrzała na niego poprzez przymrużone oczy.

-Co chcesz usłyszeć? Że dziewczyna, której bezgranicznie ufałem, osoba, z którą chciałem spędzić resztę życia, miała przede mną tajemnice? Widocznie nie znałem jej tak dobrze jak sądziłem.

-Nie rozumiem co to za świat, w którym powiedzenie prawdy jest trudniejsze niż kłamstwo i zmierzenie się z jego konsekwencjami -blondyn nic nie powiedział, nie patrzał też na nią.

***

-Skomplikowane to wszystko -odparł Robert sięgając po swoją torbę w korytarzu -Podziwiam cię, że potrafisz się w tym odnaleźć.

-Jeżeli chcę wrócić do domu, muszę uwolnić się od Jack’a -potarła dłońmi o swoje ramiona, musiała być silna, nie miała innego wyboru -Musisz wiedzieć,że autor listu -westchnęła na samą myśl o ukochanej Jake’a -Nicki -poprawiła się -miała rację co do jednego. Potrzebujemy cię.

-Możesz liczyć na moją pomoc -uśmiechnął się, chcąc dodać jej otuchy -Może gdzieś razem wyskoczymy? Kawa, kino? Cokolwiek, abyś choć na chwilę zapomniała o Jack’u i jego pokręconym świecie.

Kilkadziesiąt minut później szła ramie w ramie z koszykarzem. Nie żałowała, że dała się namówić Robertowi na spacer. Pogoda wprawdzie nie dopisywała, pojedyncze promienie słońca sporadycznie przebijały się przez warstwę chmur, jednak drzewa we wszystkich odcieniach jesieni zapierały jej dech w piersiach. Mimowolnie pomyślała o Jake’u, spodobałoby mu się tutaj. Idealne miejsce do malowania. Zmierzali główną aleja w pobliskim parku w stronę znajdującego się w oddali niewielkiego stawu. Z miejsca, w którym stała słyszała szum wody, widziała kaczki przemierzające zbiornik z jednej strony na drugą. Żałowała, że nie miała przy sobie chleba, ani jakichkolwiek resztek jedzenia. W związku z niesprzyjającą do spacerów aurą przez park nie przewijało się zbyt wielu ludzi. Dziewczynie to nie przeszkadzało, napawała się tą chwilą ciszy i spokoju.

-Tak właściwie to się cieszę -brunet szedł tuż obok niej, z torbą przerzuconą przez ramię.

-Z jakiego powodu? -zapytała wdychając do płuc świeże powietrze.

-Że wtedy na ciebie wpadłem -odparł z uśmiechem na twarzy.

Czarodziejka przez chwilę zastanowiła się skąd w nim tyle optymizmu. Chciała go nawet zapytać, czy nie ma zakwasów od uśmiechania się. Szybko jednak zdała sobie sprawę, że wcale nie tak dawno temu, także i ona miała wiele powodów do radości.

-Nie przeraża cię cały ten świat magii czy też perspektywa zmierzenia się z czarnoksiężnikiem pragnący przejąć rządy nad światem?

-Nie szczególnie.

-Nie szczególnie? -spojrzała na niego zdziwiona, chociaż to mało powiedziane -Ja do tej pory nie oswoiłam się z myślą, że jestem czarodziejką i prawdopodobnie prędzej niż później przyjdzie mi stanąć do walki z okrutnym Jack’em, ty natomiast wiesz o tym od kilku godzin i nie masz żadnych obaw? Żadnych pytań?

-Mam po swojej stronie trzech muszkieterów -puścił do niej oczko.

-Słucham? -spojrzała na niego jak na kosmitę, mówiącego do niej w zupełnie obcym jej języku.

-Jesteś jak Athos, niezłomny dowódca z dwójką swych wiernych kompanów, Aramisem i Portosem.

-Mówisz o Jake’u i Klausie? A ty to? -zmarszczyła czoło starając się pojąc jego tok myślenia.

-Ja jestem D’Artagnan -odparł unosząc dumne podbródek.

-Nie zgadzam się -zaprotestowała zakładając ręce na piersi.

-Dlaczego?

-Dlaczego mam być mężczyzną. Wolałabym kobiecy odpowiednik.

-Skoro tak bardzo nalegasz, Constance -mówiąc to odłożył torbę na ziemi, a następnie wyciągnął w jej stronę rękę -Można prosić panią do tańca? -teatralnie pokłonił się.

-Co? -rozejrzała się dookoła -Jesteśmy w parku. Ludzie będą się dziwnie na nas patrzeć -dodała wskazując na zmierzające w ich stronę małżeństwo z żwawo kroczącą przed nimi małą blond dziewczynką ubraną w różową kurtkę.

-To niech patrzą -stał niewzruszony jej słowami.

-Nie ma muzyki -przerażała ją myśl robienia czegokolwiek przed ludźmi, od zawsze stresowała się przed publicznymi wystąpieniami.

-Jesteś czarodziejką.

Westchnęła. Od samego początku była na przegranej pozycji. W myślach powtarzała sobie, że jest w obcym mieście, daleko od domu. Nikogo tutaj nie zna, nikt nie zna jej. Pewnie nigdy więcej nie zobaczy tego małżeństwa, ani dwóch nastolatek, które dokładnie w tym momencie jak na złość pojawiły się w zasięgu jej wzorku. Zamknęła oczy, wyobrażając sobie dźwięki. Refren jednej z jej ulubionych piosenek, nie było to takie trudne. Słuchała jej wielokrotnie, znała na pamięć tekst i melodię. Poczuła dłonie Roberta, jedną w talii, drugą chwycił ją za rękę. Mimowolnie uśmiechnęła się, kręcąc jednocześnie z niedowierzaniem głową na boki. Dała się mu poprowadzić, wciąż z zamkniętymi powiekami. Krok w przód, krok w tył. Pomyślała, że jest równie stuknięta co brunet. W końcu tańczyła pośrodku głównej alei w jakimś parku z chłopakiem, którego widziała trzeci raz w życiu na oczy, z czego dwa wcześniejsze „przelotnie” i o którym wiedziała właściwie tylko tyle, że dostał od nieżyjącej ukochanej Jake’a list z jej zdjęciami z informacją, że mają sobie w przyszłości pomóc. W tym samym momencie, gdy uświadomiła sobie jak absurdalnie to brzmi, jego dłoń zniknęła z jej talii. Otworzyła oczy będąc w połowie obrotu.

-Dałabyś radę wyczarować nam jeszcze stroje z epoki? -zapytał przyciągając ją do siebie.

Jude położyła wolną dłoń na jego torsie. Była tak blisko niego, czuła jego ciepło. Spojrzała w jego oczy, błyszczały w nich iskierki radości.

-Jesteś szalony -wyszeptała odsuwając się od niego.

-Ale przyznaj, że chociaż na chwilę zapomniałaś o wszystkich problemach.

-Tak -zdała sobie sprawę, że już dawno tak dobrze się nie bawiła -Dziękuję.

***

Jude zajęła miejsce na kanapie obok Klaus, na ekranie telewizora przewijały się napisy końcowe. W drzwiach minęła się z Julią, szybko połączyła oba fakty w jedno. Czarodziej spędził miły wieczór ze swoją ukochaną.

-Co oglądaliście? -zapytała sięgając po kawałek czekolady z misy słodkości położonej na stole między po części opróżnioną butelką wina, a kubkami po kawie.

-Jake wybrał dla nas jakiś kryminał -wstał z miejsca, wyjął płytę z odtwarzacza -Labirynt -przeczytał tytuł znajdujący się na pudełku, do którego włożył krążek -Dobry.

-A gdzie Jake? -zapytała nie mogąc powstrzymać się przed sięgnięciem po kolejną porcję łakoci.

-Wyszedł jak przyszła Julia, wziął blok i ołówek. Pewnie gdzieś się zaszył i rysuje -spojrzał w stronę dziewczyny -A jak udał się twój spacer?

-Było miło -odparła promiennie się uśmiechając -Pomoże nam -dzięki temu wypadowi na miasto miała okazję go poznać.

Okazał się taki, jakim miała nadzieje, że będzie. Normalnym chłopakiem, bez pokręconej przeszłości czy niezrozumiałej teraźniejszości. Posiada prawie normalną rodzinę, rodziców po rozwodzie i młodszego brata. Jednak z tego, co mówił jego ojciec i matka potrafią się dogadać, nie ma między nimi wojny. Po prostu ich uczcie wygasło. Chłopak ma stypendium sportowe, a w przyszłości chce zostać agentem i reprezentować wiele znanych osobistości, nie tylko ze świata koszykówki.

-Zastanawia mnie brak reakcji ze strony Jack’a. To jak cisza przed burzą.

-Gdy nadejdzie będziemy gotowi -odparł z pewnością w głosie Klaus.

-Zastanawiała mnie sprawa tego listu -oczyma wyobraźni widziała zdjęcia, które pokazał jej Robert, siebie na nich, swoich przyjaciół, a także blondyna -Nicki wysłała go, aby chronić Jake -była to jedyna stała w tym skomplikowanym równaniu -Zastanawiam się dlaczego nie powiedziała wprost o grożącym mu niebezpieczeństwie?

-Czasami, aby chronić osobę, na której nam zależy decydujemy się na kłamstwo…

-Nie uznaję czegoś takiego jak kłamstwo w dobrej wierze -wiedziała co chce powiedzieć czarodziej, dlatego też zdecydowała się mu przerwać -Kłamstwo to kłamstwo.

-Niekiedy ucieczka jest lepszą opcją niż udział w spisanej na porażce walce. Wydaje mi się, że z kłamstwem jest podobnie. Szanuje twoje poglądy, jednak proszę, abyś miała otwarty umysł.

-Skąd Nicki wiedziała o mnie? -dziewczyna miała wrażenie, że Klaus próbuje tłumaczyć Jake’a. Sama w sumie już wybaczyła blondynowi, nie potrafiła być długo na niego zła. Nie wiedziała dlaczego, jednak za każdym razem, gdy zawiódł jej zaufanie, ona wciąż miała nadzieję, że potrafi się zmienić. Nie całkowicie, bo lubiła jego artystyczną stronę, zamiłowanie do kryminałów, które także podzielała. Dobrze czuła się w jego towarzystwie, jednak pragnęła, aby się przed nią otworzył. By podzielił się z nią swoimi myślami, a także obawami. Tylko tyle, nic więcej. Wydawało się, że jednak wciąż za dużo.

-Odnalezienie osoby z magicznymi zdolnościami urodzonej dokładnie tego samego dnia, tego samego roku w tej samej godzinie i minucie nie wydaje się takim trudnym zadaniem, szczególnie gdy posiada się wszystkie niezbędne do tego środki. Nie zapominaj, że była dziewczyną Jake’a, miała dostęp do ksiąg w bibliotece jego ojca -Jude przytaknęła, było to logiczne wyjaśnienie.

-A jak znalazła Roberta?

-Na to pytanie jeszcze nie udało mi się znaleźć odpowiedzi.

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 15

Cześć,
przepraszam za moją długą nieobecność, już jestem. Mam pierwszy od pół roku całkowicie wolny weekend, bez pracy, bez uczelni i postanowiłam poświęcić go nadrobieniu zaległości.
Rozpisałam się, mam nadzieje, że dotrwacie do końca notki. Część przerzuciłam do kolejnej części, bo wyszła mi naprawdę przesadzona, jeżeli chodzi o objętość.
PS. Dziękuję, że jesteście :*

PORWANA, część 15

Jude siedziała naprzeciwko Roberta, chłopak cały czas się uśmiechał przez co i jej dopisywał dobry humor. Przypominał czarodziejce jej najbliższego przyjaciela, David’a. Oboje sportowcy. Poznała zapaśnika, bo taki rodzaj aktywności fizycznej uprawiał chłopak, przez ojca albo raczej dzięki ojcu, który był jego trenerem. Mogła z David’em pogadać o wszystkim, nie miała przy nim żadnych zahamowań. Ufała mu, a on jej. Otaczała go bliżej nieokreślona przyjazna aura, to samo dotyczyło Roberta. Chciała po prostu być w jego towarzystwie. Szybko zdała sobie sprawę, że właśnie tego jej brakuje. Wcześniej o tym nie myślała, ale jakaś jej cząstka tęskniła za tą swobodą, którą czuła będąc z David’em. Brakowało jej domu, uczelni. Tego wszystkiego co miała i co było niegdyś jej codziennością. Znajomych, specyficznego poczucia humoru Lucy, jej najbliższej koleżanki ze studiów. Wspólnych wieczorów spędzonych na nauce, przygotowywaniu ściąg z iście kosmicznymi wzorami, a także plotkowania o wykładowcach, szczególnie prowadzącym audytoria ze statystki. Wysokim, dobrze zbudowanym doktorancie. Góra 4-5 lata starszym od nich. Mężczyzna z motorem i gitarą, chodzący ideał. Gdyby była nieco lepsza z matematyki to wybrałaby go jako swojego opiekuna pracy.

-Zamierzasz nam w końcu powiedzieć to, co chcemy usłyszeć. Czy mamy cię o to prosić? -dość ostry ton głosu blondyna sprowadził ją do rzeczywistości.

 -Od razu do sedna sprawy -Robert w dalszym ciągu przyglądał się Jude, położył dłonie na stole. Splótł je razem, pochylając się nieco w stronę dziewczyny. Czarodziejka mimo, iż skupiona była na koszykarzu, wręcz czuła na sobie spojrzenie blondyna.

-Zapomniałem zaproponować coś do picia. Kawy? Coś zimnego? Może ciasteczka do tego?

-Jake! Nie bądź niemiły -warknęła Jude, odwracając się w stronę młodego McGhart’a, a zaraz potem spoglądając na niego w taki sposób, że gdyby mogła zabijać wzrokiem, bez wątpienia udałoby się jej to uczynić w tym momencie.

-W porządku, po prostu pytajcie. Odpowiem na każde pytanie -brunetka była wdzięczna Robertowi za opanowanie, nie miała ochoty być rozjemcą kolejnej bójki.

-Skąd wiesz kim jesteśmy? -zadała pytanie Jude -Specjalnie wtedy na mnie wpadłeś? Dlaczego uciekłeś? -nie mogła się powstrzymać przed zadaniem kolejnych dwóch, choć raz miała nadzieję uniknąć sytuacji, gdy jej rozmówca nagle znika albo odchodzi trzaskając za sobą drzwiami. Zdawała sobie sprawę, że liczy na wiele. „Nadzieja matką głupich” -w jej głowie zabrzmiały słowa Lucy. Doskonale pamiętała, że opowiadała wtedy koleżance, że po raz drugi przeprowadza ekspresję białka, nad którym przyszło jej pracować podczas pisania pracy dyplomowej, dziewczyna śmiała się, że byłoby to zbyt piękne i na pewno będzie się z tym bawić znacznie dłużej. Przywykła do sobót spędzonych na pracowni, jednak jak każda normalna osoba wolałaby je spędzić w domu, w kinie czy gdziekolwiek indziej. Odpowiedziała jej wtedy: „Ale każda matka swoje dzieci kocha”. Czarodziejka w końcu nie wymagała od Roberta rzeczy niemożliwych, tylko jasnego, logicznego i zgodnego z prawdą wytłumaczenia sytuacji.

-Niby wiedziałem kim jesteście, ale nie do końca -brunet opowiadając dość żywo gestykulował -Jednak wpadłem na ciebie zupełnym przypadkiem. Nie było w tym ani grama celowości -dodał drugie zdanie, chcąc potwierdzić prawdziwość swoich słów. Jude dostrzegła jak blondyn przewraca oczami, miała ochotę uderzyć go książką leżącą obok niego na kominku. Krytykować innych to łatwo, ale samemu powiedzieć prawdę to nie łaska.

-Skąd o nas wiesz? -ponowiła swoje pytanie czarodziejka.

-Kiedyś znalazłem to pod drzwiami domu -chłopak wyjął z kieszeni bluzy szarą złożona na pół kopertę, a następnie podał ją dziewczynie. Zaadresowana była jego imieniem i nazwiskiem, brakowało jednak adresu oraz znaczka pocztowego. Jude pomyślała, że nie mogła zostać wysłana, świadczyło to raczej, że paczka została podrzucona.

Brunetka zajrzała do środka, znajdowały się tam zdjęcia. Wyjęła je i zaczęła oglądać. Już pierwsze przykuło jej uwagę, znajdowała się na nim ona sama w towarzystwie swoich kolegów i koleżanek ze studiów. Obok niej stała Lucy, uśmiechała się radośnie. Szybko wydedukowała, że zostało ono zrobione na pierwszym roku. Poza jej najbliższą koleżanką na zdjęciu znajdował się Matt i Ruth, którzy nie poradzili sobie z matematyką i odpali ze studiów po pierwszym lub drugim semestrze, nie pamiętała dokładnie. Po raz kolejny tego dnia, tej godziny, zatęskniła za tamtymi czasami. Wtedy wszystko było takie proste. No, może nie do końca, bo chemia do najprostszych nie należy, ale bez wątpienia łatwiejsze. Szybko przerzuciła fotografię, na kolejnej stała przy samochodzie z bratem. On stał bokiem, ręce miał oparte na dachu pojazdu, ona wyraźnie znudzona siedziała na masce. Rozpoznanie okolicy nie sprawiło jej problemu, był to parking przed blokiem jej babci. Nie potrafiła umiejscowić tego wydarzenia w konkretnym czasie, mogła jedynie przypuszczać, że czekali wtedy na ojca, aby po kolejnych zawodach sportowych zabrać go do domu.

-Skąd je masz? -zapytała oburzona, gdy przyglądała się trzeciemu zdjęciu. Siedziała na ławce w parku niedaleko wydziału chemii ze swoimi byłym chłopakiem. Początkowo układało im się dobrze, nawet można powiedzieć, że bardzo dobrze. Jej ojciec go polubił, co w sumie było do przewidzenia, dzieli wspólne pasje. Keith, bo tak się chłopak nazywał, zapalony piłkarz, uczęszczający na treningi każdego dnia, bez względu czy odbywały się na hali czy na świeżym powietrzu, czy aura sprzyjała czy padał ulewny deszcz. Miał jedną wadę, której Jude nie mogła znieść, był chorobliwie zazdrosny. Gdy zrobił jej scenę przy znajomych przeddzień wigilii nie wytrzymała i zerwała z nim wszelkie kontakty. Zdjęcia, które trzymała w rękach przywołały tak wiele wspomnieć, jednak fakt, że dostała je od zupełnie obcego chłopaka przerażał ją -Skąd mam mieć pewność, że nie kłamiesz? Że to ty ich nie zrobiłeś? -ledwo powstrzymała się przed zapytaniem czy nie jest przypadkiem jakimś psychopatą. Cieszyła się, że ma przy sobie Klausa i Jake, czuła się przy nich bezpieczna, mimo budzącej lęk i obawy sytuacji. Gdy sięgnęła po następne zdjęcie, ujrzała na nim Jake’a. Chłopak stał oparty o jakiś budynek. Na jego twarzy gościł uśmiech, czarodziejka zdała sobie sprawę, że rzadko go takiego widuje, a szkoda, bo do twarzy mu. Spojrzała na ostatnią fotografię, blondyn trzymał za rękę swoją ukochaną, Nicki. Obok nich znajdowała się Cadence. Ciemne rozpuszczone włosy dziewczyny, częściowo zakrywały twarz, jednak Jude bez problemu rozpoznała córkę Jack’a.

Obok Jude pojawił się Jake, ciekaw co takiego znajduje się na zdjęciach. Nachylił się nad czarodziejką, był tak blisko, że brunetka czuła wzbierającą w nim złość. Widziała jak zaciska szczękę.

-Oprócz zdjęć w kopercie był też list -Jude podała blondynowi fotografie, aby mógł je obejrzeć, sama skupiła się na Robercie i kartce, którą trzymał w dłoniach -Autor pisze, że w przyszłości wy będziecie potrzebowali mojej pomocy, a ja waszej -streścił zawartość listu brunet, następnie podał go Jude.

-I tak bez problemu uwierzyłeś, że nijaka Jude ze zdjęć jest czarodziejką? -zapytała widząc swoje imię i nazwisko, a przy nim wyjaśnienie, że potrafi posługiwać się magią.

-Zanim powiedziałem wam o przesyłce powinienem był zaznaczyć, że jestem pełen władz umysłowych. I nie, nie uwierzyłem. Uznałem, że to jakiś kiepski żart.

-Ale wczoraj z pełnym przekonaniem nazwałeś mnie czarodziejką, a Jake’a synem czarnoksiężnika -drążyła dalej temat czarodziejka, przez chwilę nawet zastanowiła się jak ona zareagowałaby, gdyby znalazła pod drzwiami własnego domu paczkę ze zdjęciami obcych sobie ludzi i list, w którym jakiś szaleniec pisze jej, że magia istnieje naprawdę.

-Byłem ciekaw waszej reakcji. Liczyłem raczej, że wyzwiecie mnie od nienormalnych, szaleńców czy co tam jeszcze jesteście w stanie wymyślić. A wy z pełnym spokojem zaproponowaliście mi spotkanie. Wiecie jakie było moje zdziwienie?

-Kiedy dostałeś te zdjęcia? -wtrącił Jake, niespokojnie przestępując z nogi na nogę.

-Jakieś dwa lata temu -Robert zmarszczył czoło, a jego odpowiedź brzmiała bardziej jak pytanie niż stwierdzenie faktu -Coś koło tego. 

-Nie pomyślałeś, że to może my jesteśmy stuknięci. I zamiast odciąć się od wariatów, zgodziłeś się tutaj przyjść -dziewczyna była coraz bardziej zaintrygowana historią Roberta, wciąż ciężko było jej uwierzyć w jego słowa, jednak póki on mówił ona słuchała.

-Po tym jak na ciebie wpadłem, sprawdziłem twój profil na portalu społecznościowym. Studentka chemii, posiadająca wielu znajomych. Wiele zdjęć z ukochanym psem. Uznałem, że taka ładna i miła dziewczyna nie może być żadną psychopatką, morderczynią czy innym złem wcielonym -Jude zaśmiała się na samo wyobrażenie siebie z nożem obciekającym krwią w ręku.

-Twojego nie mogłem znaleźć -zwrócił się do blondyna -Znaczy się, istnieje jeden Jake McGhart, jednak jest to mężczyzna pod pięćdziesiątkę, ze znacznym stopniem otyłości. Prowadzący jakąś mało znaną knajpę w dość odległej części kraju.

-Nic dziwnego, odkąd pamiętam zawsze posługiwałem się nazwiskiem matki. W liceum, na studiach, na portalach społecznościowych także je podawałem… -blondyn zwrócił uwagę na coś w liście.

-Jake? -zapytała chcąc dowiedzieć się, co takiego odkrył chłopak. Blondyn jednak milczał, jak zahipnotyzowany wpatrywał się w trzymaną w ręku kartkę papieru. Po raz kolejny czarodziejka pomyślała o uduszeniu go własnymi rękoma. Zdecydowała, że jeżeli postanowi wyjść bez słowa z pokoju, dokona na nim mordu doskonałego, jednocześnie udowadniając, że jak kobieta chce to potrafi.

-Jeśli masz odwagę, to wszystko może się udać.

-Słucham?

-To fragment książki. Jeżeli powiemy sobie, że potrafimy, jeśli powiemy sobie w głębi serca „nie denerwujemy się”, jeśli będziemy się zachować się jak bohaterowie… wszyscy będziemy odważni.

-Piotruś Pan -wtrącił dotąd milczący Klaus, rozpoznają cytowany przez blondyna fragment -Odwaga jest na wyciągnięcie ręki. Odwaga to jest coś, no nie? Jeśli masz odwagę, to wszystko musi się udać -dokończył nie mogąc się powstrzymać.

-Rozumiem, że jest to jakaś wskazówka -dziewczyna uważnie przyjrzała się blondynowi, nie drapał się za uchem, jak zwykł to robić, gdy myśli, więc… -Ty wiesz kto jest autorem.

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 14

Cześć,
będę nudna i zacznę od: dziękuję za Wasze komentarze :*
Mobilizują mnie do znalezienia czasu w tej całodziennej gonitwie i dalszego pisania ;)
Do napisania tej notki podchodziłam chyba z cztery razy, stworzyłam coś, potem kasowałam i tak w kółko. Ostatecznie postanowiłam, że początek będzie trochę inny. Do tej pory zawsze przedstawiałam wydarzenia z perspektywy Jude, przez to, wiecie to, co wie dziewczyna. Nie jestem pewna czy „wstęp” coś wyjaśni czy jeszcze bardziej namiesza. Cokolwiek będzie to mam nadzieję, że mnie nie zlinczujecie. Nawet teraz, gdy dodaję notkę, nie jestem przekonana, czy to, co stworzyłam jest dobrym pomysłem. Ale mówią: „Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi”. Oceńcie sami ;)

PORWANA, część 14

Klaus pożegnał czułym pocałunkiem ukochaną. Chłodne powietrze wdarło się do domu, gdy Julia wyszła na zewnątrz. Czarodziej potarł dłońmi o ramiona, chcąc się rozgrzać. Ulicę rozświetlały pojedyncze latarnie, w pobliżu nie było widać żywej duszy, nie licząc oddalającej się z każdym krokiem kobiety jego życia. Pomachał do niej, Julia odmachała posyłając mu jeden ze swoich najpiękniejszych uśmiechów. Zamknął drzwi i udał się do salonu. Tam na dużej narożnej kanapie leżał Jake wpatrując się w telewizor.

-Coś ciekawego? -zapytał siadając obok blondyna.

-Zależy co uważasz za ciekawe -ani na chwilę nie oderwał wzroku od szklanego ekranu, elegancka prezenterka wiadomości opowiadała o wypadku autobusu, w wyniku którego zginęło kilkadziesiąt osób.

-Wiem, że lubisz filmy. Kilka tytułów znajdziesz w szafce pod telewizorem, może coś ci się spodoba -chłopak skinął głową. Po trwającej dosłownie kilka sekund ciszy Klaus postanowił zadać kolejne pytanie, nie mogąc liczyć na jakiekolwiek zainteresowanie rozmową ze strony młodego McGhart’a -Zastanawiałem się też, dlaczego wczoraj zachowałeś się tak nieuprzejmie w stosunku do Jude.

-Już mówiłem, jestem egoistą -wyrzucił z siebie słowa niczym wyuczoną regułkę.

-Ktoś kto cię nie zna, może uwierzy. Nie ja -Jake wzruszył ramionami -Nie chcesz rozmawiać. W porządku. Pamiętaj jednak, że nie jestem Jack’em. Nie wszyscy są tacy jak twój ojciec.

-Tak jest lepiej -odparł blondyn, gdy Klaus podniósł się z miejsca -Lepiej, że mnie nienawidzi.

-Dlaczego tak mówisz? -zmierzył chłopaka uważnym spojrzeniem.

-Łatwiej jest zranić bliską osobę, niż pozwolić jej zostać wiedząc, że w końcu i tak się ją zawiedzie.

-To mocne słowa. Ale znaczą również, że zależy ci na Jude.

-To dobra dziewczyna. Zasługuje na coś więcej niż to gówno, którym uczynił jej życie Jack.

-Zdajesz sobie sprawę, że nie możesz ciągle odtrącać ludzi. W końcu będziesz musiał kogoś do siebie dopuścić.

-Przez dwa lata byłem zupełnie sam, nikt przeze mnie nie cierpiał.

-Wcześniej coś takiego miało miejsce? -blondyn wymienił spojrzenie z czarodziejem, Klaus usiadł na powrót na kanapie -Czujesz się winny śmierci Nicki? -chłopak nadal milczał uważnie wpatrując się w czerwony pasek u dołu ekranu podający najważniejsze informacje dotyczące wypadku autobusu -Chodzi o Cadence? -kontynuował mag, chcąc wyciągnąć jak najwięcej od młodego McGhart’a.

-Cadence nie była zła. Potrzebowała osoby, która nauczyłaby ją wykorzystywać magie w dobrych celach. Autorytetu, który nie pragnąłby ponad wszystko władzy nad światem.

-Nie mogłem nic zrobić. Nie mogłem też pomóc tobie…

-Nigdy nie chodziło o mnie. Ja potrafiłem przeciwstawić się Jack’owi -na chwilę między mężczyznami zapanowała cisza. Słowa, które zostały wypowiedziane odbijały się echem -Jack pozwolił mi i Jude uciec. Uważasz, że zrobił to bez powodu? -blondyn zdecydował się pierwszy przerwać milczenie.

-O pewnych rzeczach wolałoby się nie wiedzieć. Powiedziałeś o tym Jude?

-Nie -odparł blondyn kiwając głową na boki.

-Dlaczego?

-Kilka razy chciałem to zrobić. Wczoraj, gdybym nie wyszedł, powiedziałbym jej wszystko.

-Dlaczego tego nie zrobiłeś. Zdajesz sobie sprawę, że prędzej czy później prawda wyjdzie na jaw. Jude dowie się, że nie byłeś z nią szczery…

-Chcę, aby mnie nienawidziła -powiedział z pełną stanowczością w głosie.

-Uważasz, że ją chronisz, ale czy na pewno? -na czole czarodzieja można było zaobserwować pojawienie się poprzecznej bruzdy, jego brwi zbliżyły się do siebie. Jake natomiast wciąż wpatrywał się w telewizor, co czynił przez praktycznie całą rozmowę, okazjonalnie jedynie zaszczycając swojego rozmówcę spojrzeniem. Klaus wstał z kanapy, skierował się w stronę swojej sypialni -Nie uważasz, że powinieneś przestać zastanawiać się nad tym czego chce albo czego nie chce Jack, a zacząć myśleć o tym czego chcesz ty? -zapytał nim opuścił pomieszczenie.

-Chciałem się oświadczyć Nicki. Chciałem spędzić z nią resztę życia -Jake sięgnął ręką do kieszeni bluzy, wyjął z niej złoty pierścionek z pojedynczym pięknym kamieniem, na którym skupił spojrzenie -Jest w naszej rodzinie od pokoleń -od środka widniał grawer „Na zawsze twój, MMG” -Powinien znajdować się na palcu Nicki.

***

Jude obudziła się z książką przy głowie. Przypomniała sobie, że dzień wcześniej przed spaniem postanowiła poczytać powieść, którą znalazła na niewielkim regale w pokoju gościnnym. Chciał czymś zająć swoje myśli. Odnalezienie Roberta było dla niej sukcesem, pierwszym krokiem na drodze do pokonania Jack’a. Kolejnym miała być rozmowa z chłopakiem i przekonanie go, aby pomógł im wprowadzić ten szalony plan w życie. Jude powiedziała kiedyś swojej koleżance, że kobieta zawsze przegra z pasją faceta. Szczególnie, gdy jest nią sport i kumple. Została wtedy wyśmiana, jednak dziewczyna uważała to, co powiedziała za prawdziwe. Tak została wychowana. Czarodziejka pomyślała o swoim tacie, on podobnie jak Robert od zawsze jest bardzo blisko związany z aktywnością fizyczną, wszelkimi jej formami. Począwszy od tradycyjnej męskiej piłki nożnej, poprzez siatkówkę, a na zapasach skończywszy. Swoją drogą brunetka nie miała pojęcia, co w tym ostatnim sporcie jest takiego ekscytującego. Dorośli faceci obściskujący się na macie w dość dziwnych, jej zdaniem zdecydowanie za dużo odsłaniających „trykotach”. Brzmi karykaturalnie. Jej ojciec często bywa poza domem, na różnego rodzajów zawodach, czy innych ważnych wydarzeniach sportowych. Związane to jest z jego pasją, wykształceniem, a także poniekąd wykonywanym zawodem. Jest trenerem, zawodnikiem, a także sędzią. Jude przywykła do tego typu nieobecności. Dlatego też nie protestowała, gdy Robert zaproponował, aby przełożyli rozmowę o tym skąd wie kim ona i Jake są oraz jaki jest jego stosunek do świata magii na inny dzień. Przyjęła pozycję siedzącą, gdy do jej nozdrzy wdarł się przyjemny zapach śniadania dostający się przez uchylone drzwi jej pokoju z kuchni. Pospiesznie wstała z łóżka, narzuciła na piżamę bluzę, jak to miała w zwyczaju, a zaraz potem popędziła do pomieszczenia, w którym przy kuchence stał nie kto inny tylko Klaus.

-Dzień dobry -przywitała się, jednocześnie uważanie przyglądając się blondynowi, który siedział przy stole przeglądając gazetę.

-Mam nadzieje, że lubisz jajecznicę, bekon i tosty -odparł Klaus kładąc przed nią talerz z wymienionymi przez siebie przysmakami -Mleko do tego? Woda?

-Może być woda -odparła sięgając po widelec, była taka głodna, a na sam widok posiłku leciała jej ślinka, w jej domu śniadania każdy przygotowywał sobie sam i były to zazwyczaj kanapki z serem lub dżemem, nie mogła się przestać uśmiechać na samą myśl, że jest tutaj tak rozpieszczana.

-Mam nadzieję, że nie jesteś na mnie zły, że zaprosiłam tutaj Roberta -zwróciła się do czarodzieja, gdy skończyła przeżuwać kęs tosta.

-Dobrze zrobiłaś -uśmiechnął się do dziewczyny.

-Pomyślałam, że… -zamilkła na chwilę szukając odpowiednich słów -Może mógłbyś uczyć mnie czarów. Znam podstawy, nie mam problemów z prostymi zaklęciami. Ale skoro już posiadam takie zdolności, chciałabym móc się doskonalić.

-Cieszę się, że to zaproponowałaś.

Śniadanie przerwał dźwięk dzwonka, Jude spojrzała w stronę czarodzieja.

-Otworzę -odparła wstając z miejsca -To pewnie Robert.

Czarodziejka udała się korytarzem do drzwi wejściowych. Przez małe ozdobne okienko od razu rozpoznała bruneta.

-Cześć. Cieszę się, że przyszedłeś -odparła wpuszczając go do środka.

-Hey Jude, don’t be afraid* -zanucił z uśmiechem na twarzy -Hey Jude, don’t let me down* -puścił oczko w stronę dziewczyny, a następnie odłożył na podłodze sportową torbę, na którą rzucił kurtkę.

-Bardzo oryginalne -odparła czarodziejka, sama nie mogąc przestać się uśmiechać.

-Od dłuższego czasu chodziło mi po głowie -dziewczyna poprowadziła go do salonu, gdzie na kanapie siedział Klaus, a oparty o ozdobny kominek stał Jake.

-Nie spodziewałem się takiego powitania -oznajmił Robert na widok mężczyzn.

*zapewne znacie piosenkę „Hey Jude” Paula McCartney’a -podaję tytuł na wszelki wypadek ;)

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 13

Cześć,
zmieniłam nagłówek ze względu na nowego bohatera, który się pojawił i będzie pojawiał częściej. Mam nadzieje, że polubicie go bardziej niż Jake’a. Pierwszy raz łączyłam różne zdjęcia w jedno, więc z góry przepraszam za niedoskonałość.
Dzisiaj zero chemii w rozdziale, jesteśmy chwilowo w separacji, a dokładniej: muszę poszukać innego opiekuna pracy dyplomowej, bo ten na którego liczyłam odmówił mi :( Postaram się, aby mój posępny humor nie odcisnął się piętnem na notce, z góry przepraszam, jeżeli mi się nie uda.

Jeszcze piosenka, jak macie ochotę posłuchać:

PORWANA, część 13

-Cześć, może byłabyś w stanie mi pomóc, szukam tego chłopaka -Jake zwrócił się do wychodzącej z cukierni wysokiej blondynki.

-Przykro mi. Nie znam -odparła wtulając się w swojego partnera, który przecząco pokiwał głową ledwo spoglądając na kartkę, którą pokazał mu Jake’a.

Młody McGhart obserwował przez chwilę jak odchodzą. Blond włosy dziewczyny powiewały na chłodnym wieczornym wietrze, jej towarzysz otulił ją ramieniem. Jake pomyślał o Nicki, bardzo mu jej brakowało. Tęsknił za nią każdego dnia. A od momentu, w którym dowiedział się, że dziewczyna została zamordowana, w jego sercu powstała pustka, której nie mógł niczym wypełnić. Nawet wolność od Jack’a nie przynosiła ukojenia.

-Masz coś? -obok blondyna pojawiła się Jude.

-Niestety.

-Powinniśmy wracać, robi się późno -odparła pocierając dłońmi o siebie.

-Spytajmy jeszcze te dzieciaki -wskazał głową na grupkę sześciu chłopców w wieku mniej więcej 10-11 lat. Zajmowali oni ławkę przy latarni, dwoje z nich trzymało w ręku deskorolkę, jeden stał podparty o rower. Żywo o czymś dyskutowali.

-Cześć -Jude wysiliła się na uśmiech, miała dość całodziennych bezowocnych poszukiwań chłopaka, który mógł im pomóc, inną sprawą było czy faktycznie pomoże.

-Może widzieliście tego chłopaka? -Jake pokazał im rysunek przedstawiający tajemniczego nieznajomego.

-Jesteście z policji? -zapytał jeden z chłopców, poprawiając swoją czapkę z daszkiem, jednocześnie mierząc blondyna i jego partnerkę uważnym spojrzeniem.

-Tak -czarodziejka wyprzedziła Jake, który zdążył jedynie otworzyć usta, nie popłynęły z nich jednak żadne słowa -Nazywam się Kat White, jestem agentką -mówiąc to sięgnęła do kieszeni, równocześnie wyobrażając sobie odznakę jaką legitymują się funkcjonariusze we wszystkich serialach kryminalnych i thrillerach. Odetchnęła z ulgą, gdy przedmiot był tam gdzie być powinien, pokazała chłopcom przedmiot -A to mój partner, agent Sam Black.

-Chcę zobaczyć twoja odznakę -odparł inny chłopiec nie mogąc doczekać się, aż w jego ręce dostanie się fałszywa legitymacja Jude. Blondyn spojrzał na swoją koleżankę, brunetka przytaknęła głową, jednocześnie po raz kolejny obrazując sobie przedmiot, tym razem w kieszeni kurtki Jake.

-Super! -krzyknął chłopiec oglądając odznakę agenta Sam’a Black’a.

-Dlaczego go szukacie? -zapytał inny opierając deskorolkę o ławkę i krzyżując ręce na klatce piersiowej.

-Zrobił coś złego? -padło z ust innego.

-Nie, nie zrobił nic złego. Ale może nam pomóc w złapaniu kogoś bardzo złego -Jude nie była pewna jak rozmawiać z tymi dzieciakami, aby nie odkryły, że wcale nie są policjantami, ale jednocześnie, aby się przed nimi otworzyły. Nie mogła przecież powiedzieć, że szuka chłopaka z rysunku, gdyż jest odporny na magię i chce go ostrzec przez złym czarodziejem, Jack’em.

-Dlaczego nie macie pistoletów? -zapytał szczupły brunet z grzywką zaczesaną na bok.

-Mamy -odparła spokojnym głosem, szybko wyobrażając sobie kaburę z bronią za paskiem swoich spodni i Jake’a. Czarodziejka ręką podwinęła kurtkę odsłaniając przedmiot, chłopcy wydali okrzyk zachwycenia, blondyn wykonał tę samą czynność.

-Wow!

-To Robert -odparł dzieciak w czapce z daszkiem.

-Wiesz gdzie go znaleźć? -Jake ożywił się na tę informację.

-Często widujemy go wieczorami na boisku przy szkole -kontynuował drugi z chłopców posiadający deskorolkę.

-Dziękujemy za waszą pomoc -Jude uśmiechnęła się, w końcu doczekała się jakiejś przydatnej informacji.

-Dostaniemy wizytówkę na wszelki wypadek? -zapytał chłopiec z grzywką zaczesaną na bok nim czarodziejka i jej towarzysz zdążyli odejść.

-Jasne -dziewczyna podała mu mały biały prostokącik zadrukowany czarnymi napisami z fałszywym nazwiskiem oraz zmyślonym numerem telefonu. Była zdziwiona, że trzykrotnie zupełnie bezbłędnie udało jej się użyć czarów. Jednocześnie czuła jak wewnątrz niej rośnie bliżej nieokreślone, ale przyjemne uczucie. Było to zadowolenie, a może raczej duma z własnych osiągnięć. Przygotowując się do matury z chemii wielokrotnie słyszała z ust nauczycielki, że im więcej zadań przeliczy tym łatwiej będzie jej zdać egzamin. Wtedy podchodziła do tego jak każdy inny uczeń, z przymrużeniem oka. Teraz gdy jest studentką, a także początkującą czarodziejką doskonale pojmuje sens słów: „Praktyka czyni mistrza”.

 ***

 Jake i Jude żwawym marszem pokonali drogę dzielącą ich od miejsca, w którym rozmawiali z dzieciakami do szkoły mieszczącej się na przeciwko parku. Początkowo oboje milczeli, a im dłużej panowała między nimi cisza, tym trudniej było ją przełamać.

-Dobra robota, agentko Kat -pochwalił dziewczynę blondyn, posyłając jej uśmiech, który nie tak dawni temu wręcz zwalał Jude z nóg.

-To, że zgodziłam się na twoją pomoc wcale nie znaczy, że ci wybaczyłam, ani że między nami wszystko jest okey -odparła pewnym krokiem podążając w stronę dwóch chłopaków siedzących na trybunach.

-Szukam Roberta -odparła pewnie brunetka, chowając dłonie w kieszeniach cieniutkiej przejściówki. Żałowała, że nie wyczarowała sobie czegoś cieplejszego.

-Powinien się lada chwila pojawić -odparł niższy, wyjmując z granatowej sportowej torby bidon.

-Zaczekamy na niego -blondyn zdjął swoją kurtkę, a następnie podał ją Jude -Wyglądasz na zmarzniętą.

-Nie trzeba -zajęła miejsce na trybunach, chowając dłonie między uda.

-Może do nas dołączycie, rozgrzejecie się -zwrócił się do nich ten sam chłopak co wcześniej -Tak w ogóle jestem Mick. -dodał podając blondynowi rękę.

-Cześć, Jake -uścisnął dłoń nowo poznanego towarzysza.

-To jak? Grasz? -zapytał wyższy wskazując głową na boisko.

-Koszmarny ze mnie sportowiec -kiedy Jake wypowiadał te słowa Mick rzucił w jego stronę piłkę do koszykówki, blondynowi udało się w ostatnim momencie ją złapać.

-Refleks masz całkiem niezły -odezwał się niższy chłopak.

-Cześć, chłopaki. Widzę, że załatwiliście brakującego gracza -na boisku pojawiło się kolejnych trzech koszykarzy -Brian -przedstawił się blondyn w koszulce z numerem 7 -a to są Oleg i Feliks -podał imiona kolegów.

-Już mówiłem marny ze mnie koszykarz -Jake wyciągnął dłonie z piłką w stronę Mick’a.

-Przekonajmy się -gracz z numerem 7 rzucił na bok torbę i powędrował na środek boiska -Pokaż co potrafisz -dodał, przyjmując pozycję wyjściową z lekko ugiętymi kolanami.

Jake zawahał się, z jednej strony chciał zagrać z chłopakami, chociaż z drugiej miał wrażenie, że to nie jest odpowiednia chwila na rozrywkę. Spojrzał w stronę Jude, dziewczyna siedziała z założonymi rękoma kompletnie go ignorując. Nie miał jej tego za złe, zasłużył sobie. Ostatecznie puścił piłkę, odbiła się od podłoża. Kozłując, a raczej przypominając sobie jak to się robi, udał się w stronę Brian’a. Stanął przed chłopakiem zastanawiając się jak powinien go wyminąć, postąpił odruchowo i wziął gracza z numerem 7 od lewej strony. Złapał piłkę w obie dłonie, wykonał dwa kroki, wyskoczył do góry i rzucił w stronę kosza. Piłka nie trafiła do celu, uderzyła w tarczę, odbiła się od poręczy i spadła na ziemię. Chwycił ją Brian.

-Jeszcze raz, tym razem postaraj się zostawić ręce wyprostowane po rzucie i celuj w kwadrat na płycie kosza -gracz z numerem 7 podał Jake’owi piłkę i wrócił na środek boiska.

Blondyn zaczął kozłować, Brian wyciągnął prawą rękę chcąc przeszkodzić przeciwnikowi, spodziewając się, że znowu spróbuje go okrążyć z lewej, jednak Jake tym razem odbił w prawo. Skorzystał z wskazówek koszykarza, wykonał dwutakt i tym razem trafił do kosza.

Jude zauważyła, że na twarzy Jake’a pojawił się uśmiech. Mimo, że chciała być na niego zła, nie potrafiła. Mimowolnie kąciki jej ust powędrowały ku górze. Sięgnęła po jego kurtkę, którą zostawił na ławce obok niej. Było jej koszmarnie zimno. Miała nadzieję, że Robert pojawi się szybciej niż później.

-Jak chłopaki? -Brian zwrócił się do siedzących na trybunach.

-Jak na nieumiejącego grać, gra całkiem nieźle -odezwał się Mick.

-To zagrajmy na serio, bez żadnej taryfy ulgowej -odparł z uśmiechem na twarzy gracz z numerem 7 -Mick, Feliks, Oleg i ty Jake, przeciwko mnie, Steve’owi -Brian wskazał na chłopaka, który właśnie przybył na boisko -oraz Tom’owi -mówił o koszykarzu, który siedział z Mick’em, gdy blondyn pojawił się na boisku. Piłka poszybowała do góry, a chłopcy rozbiegli się po polu do gry.

 ***

 -Cześć -dziewczyna zwróciła się do chłopaka w szarej czapce, który pojawił się przy trybunach jakieś 20 minut po tym jak jego przyjaciele postanowili rozegrać mecz koszykówki z Jake’m -Czekałam na ciebie.

-Cześć -odparł mrużąc oczy -Dziewczyna z rynku -jego wzrok powędrował ku grającym kolegom -I jej rycerz w lśniącej zbroi -dodał wypatrując blondyna pośród rozbieganych zawodników, odłożył torbę na ławkę -Jak mnie znaleźliście?

-Nie było to takie trudne, wystarczyło wpisać w pole adresu wyszukiwarki www.jestempepkiemswiata.com.Jesteś liderem w klasyfikacji na tej stronie.

-Zabawne. Jeżeli cię przeproszę, dasz mi spokój?

-Potrącenie i ucieczka z miejsca zdarzenia… wydaje mi się, że przeprosiny nie wystarczą.

-Wypiszesz mi mandat? -odparł ledwo powstrzymując się od śmiechu.

Jude pokręciła głową na boki, już raz tego dnia udawała funkcjonariusza policji. Wykorzystała naiwność młodych umysłów, w tym przypadku nie miała raczej szans na wmówienie brunetowi, że pełni służbę na rzecz obywateli tego miasta.

-Potrzebuję twojej pomocy -odparła poprawiając kurtkę Jake’a na ramionach.

-Mojej pomocy? W czym miałbym ci pomóc?

-W powrocie do domu.

-Twój wybawca nie może zamówić ci taksówki? -mówiąc to głową wskazał na boisko.

-To nie takie proste.

-No, tak. Wybór odpowiedniego kierowcy i samochodu może być kłopotliwy…-dziewczyna spiorunowała go spojrzeniem -To jak Jude…

-Skąd wiesz jak mam na imię? Nie przedstawiłam się -wtrąciła się w jego wypowiedź.

-Strzelałem.

-W takie cuda nie uwierzę. Spośród miliona możliwości, akurat to jako pierwsze przyszło ci do głowy? -brunet ponownie zmrużył oczy, przyglądając się dziewczynie.

-Jude -podszedł do nich blondyn, nieco zdyszany, ale na jego twarzy wciąż gościł uśmiech.

-Jake -Robert wyszczerzył ząbki zadowolony z siebie wypowiadając imię młodego McGharta.

-Wiesz kim jesteśmy -czarodziejka raczej stwierdziła fakt niż zadała pytanie.

-Syn czarnoksiężnika i dziewczyna, która ma ocalić świat -wypowiadając te słowa ani na chwile nie oderwał wzroku od Jude.

 

/Miłośniczka kryminałów

Porwana, część 12

Cześć,
obiecałam notkę raz w tygodniu, a że chce dotrzymać obietnicy, to notka wyjątkowo dzisiaj. Jak poprzednia pisana w biegu, może trochę mniejszym, liczę, że spodoba Wam się bardziej niż ostatnia ;)
Mam też nadzieję, że nie zabijecie mnie za kilka chemicznych odniesień, nie mogłam się powstrzymać, za dużo jej ostatnio w moim otoczeniu -głupieję :P

PORWANA, część 12

Jude obudziły promienie słońca wdzierające się do pokoju przez okno. Dziewczyna przetarła oczy, a następnie rozejrzała się dookoła. Widok początkowo ją przeraził, dopiero kilka sekund później przypomniał sobie, że nie jest już zamknięta w domu Jack’a, a noc spędziła u Klausa. Usiadła na łóżku, odtworzyła sobie w pamięci wczorajszą rozmowę z gospodarzem, przed oczyma miała namalowany przez Jake’a portret Nicole. Jej historia wydała się czarodziejce niezwykle smutna. Mimowolnie pomyślała o swojej rodzinie. Przypomniała sobie uśmiech na twarzy mamy, sposób w jaki wymuszała na ojcu, aby ją przytulił, a także jak lubiła się przekomarzać z bratem. Bardzo za nimi tęskniła. Wyobraziła sobie pokój telewizyjny w jej rodzinnym domu, na szafce pomiędzy wysokim srebrnym wazonem a dekoderem stało ich rodzinne zdjęcie. Skupiła się na każdym jego szczególe, a po chwili trzymała w ręku identyczną fotografię oprawioną w drewnianą ramkę. Przez chwilę przyglądała się czterem uśmiechniętym osobom uwiecznionym na kawałku błyszczącego papieru za szkiełkiem. Położyła zdjęcie na stoliku tuż koło łóżka. W domu Klausa czuła się bliżej swojego własnego. Głównie dlatego, że nie była tutaj niczyim więźniem. Nie mogła wprawdzie wrócić do domu przez wzgląd na Jack’a. Nie chciała narażać swoich bliskich. Wystarczyło, że ona musi zmagać się z mrokiem i kłamstwem. Westchnęła. Niespodziewanie w jej głowie zabrzmiały słowa Jake’a: „Możemy stąd wyjść tylko dlatego, że Jack tego chce”. Teraz była bardziej niż pewna, że blondyn miał rację. Szczególnie po tym jak Klaus opowiedział jej, że czarodziej wolałby zabić żonę niż pozwolić córce odejść. Jack powiedział jej kiedyś, że jest dla niego cennym nabytkiem, jego DZIEDZICZKĄ. Jeżeli miała wierzyć słowom swojego byłego nauczyciela, a zarazem jedynego i najzacieklejszego wroga, czarodziej nigdy dobrowolnie nie pozwoliłby jej odejść. Poczuła jak ogarnia ją smutek, wstała z łóżka. Założyła na siebie szarą bluzę, tę samą, która miała na sobie dzień wcześniej. Wyczarowała sobie czyste ciemne dżinsy, a włosy upięła pospiesznie, bez większego ładu i składu w kucyk. Zaraz potem opuściła pokój. W kuchni Jude dostrzegła Klausa, stał przy kuchence, w ręku trzymał patelnie. Przekroczyła próg pomieszczenia, mężczyzna przywitał ją uśmiechem.

-Masz ochotę na naleśniki? -zapytał odkładając patelnie na podgrzewaną płytę, a następnie sięgając do szafki po dodatkowy talerz.

-Pomogę ci -szczupła kobieta o krótkich ciemnych włosach wzięła od czarodzieja talerz, a także sztućce, które następnie położyła przed dziewczyną.

-Jude, poznaj Julię -odparł wielką chochlą wylewając ciasto naleśnikowe na patelnię.

-Mogą być zimne napoje? -kobieta wyjęła z lodówki sok pomarańczowy oraz wodę.

Czarodziejka skinęła głową. Nie spodziewała się takiego gwaru przy śniadaniu, odwykła od większej niż dwie liczby osób w kuchni przy posiłku.

-Jake nie wrócił? -zapytała brunetka przyglądając się wystawce dżemów.

-Śpi -czarodziej podszedł do dziewczyny i nałożył jej ciepłego naleśnika na talerz -Smacznego! -dodał wracając do kuchenki, a zaraz potem ponownie nalewając płynne ciasto naleśnikowe z wysokiej plastikowej miski na patelnię. Julia natomiast usiadła po przeciwnej stronie stołu, zaraz potem sięgnęła po cukier, wsypała dwie łyżeczki białej krystalicznej substancji do swojego kubka z kawą -Może chcesz coś ciepłego?

-Nie dziękuję -dziewczyna sięgnęła po szklankę, do której nalała wody -Jesteście małżeństwem? -nie mogła już dłużej powstrzymać się przed zadaniem tego pytania.

-Oficjalnie nie -kobieta zamieszała łyżeczką w kawie, powodując rozpuszczenie krystalicznej sacharozy w całej objętości cieczy -Jednak jesteśmy razem jakieś 25 lat, więc nieoficjalnie można powiedzieć, że jest z nas stare dobre małżeństwo.

-Julia wie o Jack’u, o świecie czarów i całej reszcie -Jude miała wrażenie jakby mag czytał jej w myślach. Dokładnie o to chciała go zapytać tylko nie wiedziała jak to zrobić, nie wzbudzając podejrzeń kobiety, gdyby jednak o niczym nie wiedziała.

-Rozmawiałeś z Jake’m? -zwróciła się bezpośrednio do czarodzieja.

-Chwilę.

-Jest na mnie bardzo zły? -zapytała przerywając smarowanie naleśnika jej ulubioną konfiturą truskawkową.

-Nie ty powinnaś czuć się winna -oświadczył czarodziej jednocześnie nakładając świeżo upieczonego naleśnika na talerz ukochanej, która skradła mu pocałunek nim wrócił do pichcenia.

-Wychodził wściekły na mnie. Powiedziałam mu, że jest kłamcą jak jego ojciec.

-Zmusił cię do tego swoim zachowaniem.

-Czasami wydaje mi się, że potrafię do niego dotrzeć. Zaraz potem przekonuję się, że to wszystko tylko złudzenie -dziewczyna westchnęła -Wydajecie się być szczęśliwi, dlaczego nie zdecydowaliście się na małżeństwo?

-Taki mamy układ -oprała obojętnie kobieta wkładając do ust porcję naleśnika z marmoladą -Kiedy chcę zobaczyć się z Klausem przychodzę do niego, kiedy on potrzebuje ze mną porozmawiać, wpada do mnie -dodała, gdy przełknęła jedzenie.

-Nie mieszkacie razem?

-Nie.

-Uważasz, że to zdrowy związek? -wypaliła Jude sięgając po szklankę z wodą.

-Nie kłócimy się. Przynajmniej nie tyle co mieszkające razem pary czy małżeństwa. Ponadto nie ma możliwości, abyśmy się sobą znudzili.

-A czy w miłości nie chodzi o to, aby być ze sobą na dobre i na złe?

-Zgadzam się z Jude, nie można być z kim jednocześnie nie będąc -do rozmowy włączył się Jake, chłopak jak dzień wcześniej stał w drzwiach oparty o ich framugę.

-Pewnie jesteś głodny -Julia wstała od stołu, a chwilę później położyła na stole czwarty talerz i sztućce, chłopak jednak nie ruszył się z miejsca.

-Jude, chciałem cię przeprosić za wczoraj -odparł przerywając milczenie, które zagościło w pomieszczeniu wraz z jego pojawieniem się -Nie mam wytłumaczenia na swoje zachowanie -mówiąc to wyjął z kieszeni spodni zgiętą kilkukrotnie kartkę -W ramach przeprosin chciałem ci to dać.

-Co to? -zapytała zdziwiona dziewczyna, rozkładając pomiętą stronę.

-To powinno ci pomóc w znalezieniu bruneta z rynku -widniał na niej portret chłopaka, który wpadł na nią w centrum. Niezwykle staranny szkic, oddający każdy szczegół: rysy twarzy, rozmieszczenie oczu, ust -Miał tuż nad obojczykiem znamię, takie samo jakie miała Nicki tuż pod łopatką. Mają je wszyscy odporni na magię.

-Jack wszystkich nie zabił? -Jude przypomniała sobie jak chciała zastosować na chłopaku magię, bezskutecznie.

-Widocznie nie -młody McGhart wzruszył ramionami -Jeżeli chcesz po śniadaniu mogę ci pomóc w poszukiwaniu tego chłopaka -zaproponował kierując się w stronę stołu.

-Nie rozumiem. Wczoraj zostawiłeś mnie samą z mężczyzną, którego nie znam, a dzisiaj chcesz mi pomóc? Cierpisz na rozdwojenie jaźni czy jak?

Jake ponownie wzruszył obojętnie ramionami, brunetka nienawidziła u niego tego gestu bardziej niż swojej wykładowczyni od chemii organicznej, a całkiem niedawno wydawało się jej, że nie można niczego, ani nikogo nienawidzić bardziej niż profesor „papier wszystko zniesie”*.

-Jestem egoistą -dodał czując na sobie jej mordercze spojrzenie -Masz pełne prawo mnie nienawidzić. Ty jesteś inna. Dobra. I odwołuję się do twojej wrażliwej strony: Proszę, nie odmawiaj mi pomocy w odszukaniu tajemniczego odpornego na magię, który zapewni drużynie „dobro” przewagę nad złym Jack’em. Bo niczego innego nie pragnę bardziej niż zobaczyć jak jego „królestwo” upada.

 

*ulubione powiedzenie mojej znienawidzonej wykładowczyni :P

/Miłośniczka kryminałów